thumb|Abashidze family [[coat of arms.]]
'''Abashidze''' () is a Georgian family and a former princely house. Appearing in the 15th century, they achieved prominence in the Ottoman-held southwestern region of Russian annexation of Georgian polities, the family was confirmed as Knyaz Abashidze () by the Tsar’s decree of 1825.

== History ==

The Abashidze family possibly derived from the medieval Georgian noble house of Liparitid-Orbeliani, but the family legend holds that it descended from an Abyssinian officer named Abash who had allegedly accompanied Marwan ibn Muhammad’s Arab army to Georgia in the 8th century; Abash is said to have remained in Georgia and ennobled when he saved the life of a Georgian crown prince from a wolf. 

The first recorded account about the Abashidze dates back to the latter part of the 15th century. By the 1540s, they had already been in possession of a sizeable fiefdom within the Kingdom of Imereti located in its eastern part and called Saabashidzeo (სააბაშიძეო; literally, "[the land] of Abashidze"). The family reached a climax of its might at the turn of the 18th century, when it possessed 78 villages, several castles, fortresses, churches and monasteries as well as 1,500 serf households. Prince King of Kartli and Kakheti, granted, in 1774, to his father-in-law Prince Zaal Abashidze and his male descendants estates in Kakheti. A minor branch was also established in Kartli. Earlier in the 18th century, one representative of the Imeretian line went over to the Ottoman government and settled at Batumi where his descendants attained to the office of sanjak-bey. 

The Russian annexation of Imereti in 1810 brought the princedom of Saabashidzeo to an end. Henceforth, the family was equated to other noble families of the Russian Empire and confirmed as princes on Ukrainian nobleman Semyon Davidovich Gorlenko, for himself and his male-line descendants (Abashidze-Gorlenko, Абашидзе-Горленко), but he died without a male heir. 

The family has survived into the 21st century and has produced several notable writers, public figures and politicians.

'''აბაშიძეები''', ფეოდალური საგვარეულო იმერეთში, ქართლსა და კახეთში. პირველი დოკუმენტური ცნობა ამ საგვარეულოს შესახებ XV საუკუნის II ნახევარს ეკუთვნის. აბაშიძეები განსაკუთრებით დაწინაურდნენ იმერეთის სამეფოში. XV-XVI საუკუნეების მიჯნაზე ზემო იმერეთში ჩამოყალიბდა აბაშიძეების სათავადო, რომელიც განსაკუთრებით გაძლიერდა XVII საუკუნის მიწურულსა და XVIII საუკუნის I ნახევარში. ამ დროს აბაშიძეების სახლი ფლობდა 78 სოფელს, რამდენიმე ეკლესია-მონასტერს, 1500 კომლ ყმას, ჩხერის, სვერის, ნავარძეთის, კაცხისა და სხვა ციხესიმაგრეებს. აბაშიძეები იყვნენ იმერეთის მეფის უძლიერესი ვასალები. ხშირად მათი ნებისამებრ წყდებოდა იმერეთის მეფეთა ტახტზე ასვლა-დარჩენის საკითხი. აბაშიძე გიორგი-მალაქია 1701-1707 წლებში იმერეთის ფაქტობრივი მმართველი იყო. 1774 ერეკლე II-მ თავის სიმამრს ზაალ აბაშიძესა და მის შვილებს კახეთში უბოძა ყმა-მამული. კახეთის აბაშიძეები მათგან მომდინარეობენ. იმერელი აბაშიძეების განაყოფად მიიჩნევენ ქართლის აბაშიძეებსაც. XIII საუკუნის I ნახევარში იმერელი აზნაური აბაშიძეები ბათუმის მხარეში ჩასახლდნენ, გმაჰმადიანდნენ და ოსმალეთის მთავრობისაგან სანჯაყ-ბეგობა მიიღეს.

==ლიტერატურა==
*'' სოსელია ო.,'' ქსე, ტ. 1, გვ. 21, თბ., 1975