{{Infobox Formel-1-Fahrer |
  name              =  Bruce McLaren|
  bild              =  200px|Bruce McLaren 1966|
  nationalitaet     =  |
  debut_grandprix   =  Deutschland|
  debut_jahr        =  1958|
  letzter_grandprix =  Monaco|
  letztes_jahr      =  1970|
  teams             =  1958-1965&nbsp;Cooper&nbsp;· 1966-1970&nbsp;McLaren&nbsp; |
  rennen            =  101|
  poles             =  0|
  podien            =  27|
  siege             =  4|
  schnellste_runden =  3|
  fuehrungs_runden  =  51|
  fuehrungs_km      =  225|
  wm_titel          =  - |
  punkte            =  196,5|
}}
'''Bruce Leslie McLaren''' (* Goodwood) war ein neuseeländischer Rennfahrer.

Die Karriere von McLaren verlief in einem immensen Tempo. Bereits mit 15 Jahren fuhr er erste Rennen in Neuseeland. Hier wurde auch der Australier Jack Brabham auf ihn aufmerksam, der ihn 1958 ins Cooper-Werksteam holte. Den ersten Rekord holte sich McLaren bereits ein Jahr später, als er im Alter von 22 Jahren und 104 Tagen als jüngster Fahrer aller Zeiten seinen ersten Sieg in der Formel 1 erzielte. Dieser Rekord wurde erst 44 Jahre später von Fernando Alonso gebrochen, der mit 22 Jahren und 26 Tagen beim Großen Preis von Ungarn 2003 seinen ersten Grand-Prix-Sieg feierte. In seiner zweiten WM Saison wurde McLaren hinter seinem Teamkollegen Jack Brabham Vize-Weltmeister.

Nach dieser Zeit konnte das Cooper-Team an seine Erfolge nicht mehr anknüpfen. McLaren fuhr zwar weiter für dieses Team, begann aber eigene Rennfahrzeuge zu konstruieren. Mit diesen Eigenkonstruktionen fuhr er für das von ihm gegründete Team bei verschiedenen Rennserien. 1966 stieg er bei Cooper aus und gründete seinen eigenen Formel&nbsp;1-Rennstall. In den Anfängen des McLaren-Teams fuhr er ohne Teamkollegen. Der McLaren M2B war die erste Konstruktion seines Teams und erreichte immerhin in seiner ersten Saison 3 WM-Punkte. 1968 schaffte es Bruce McLaren, seinen Landsmann Denny Hulme, der bis dahin bei Brabham unter Vertrag stand, für sein eigenes Team zu verpflichten.

thumb|left|upright=1.2|Bruce McLaren 1969 auf dem Nürburgring
Mit McLaren und Hulme als zweiten Fahrer lief es in den folgenden Jahren besser für das Team. Sie beendeten die Saison 1968 auf den Plätzen 3 (Hulme) und 5 (McLaren) in der Fahrerweltmeisterschaft und wurden in der Konstrukteurs-WM Zweiter hinter dem Lotus-Team. In der nachfolgenden Saison 1969 wurde Bruce McLaren Dritter in der Fahrer-Weltmeisterschaft. Für 1970 galt der Neuseeländer als einer von mehreren WM-Favoriten, weil der souveräne Weltmeister 1969 (Jackie Stewart) mit dem neuen March als nicht so dominant eingeschätzt wurde. Doch es sollte anders kommen. 

Bei einer Testfahrt in einem Goodwood verunglückte er am 2. Juni 1970 tödlich. Bei diesem Unfall wurde die Heckverkleidung des Fahrzeugs infolge des hohen Anpressdrucks weggerissen, der Wagen prallte bei 200 km/h gegen eine Mauer, Bruce McLaren wurde herausgeschleudert und starb.

Nach seinem Tod wurde das Team von seiner Frau Patty, die er 1961 geheiratet hatte (Tochter Amanda wurde am 20. November 1965 geboren) und dem Teammanager Teddy Mayer weitergeführt. 

{{Kierowca wyścigowy infobox
 |imię i nazwisko       = Bruce McLaren
 |zdjęcie               = McLarenBruce.jpg
 |imię i nazwisko pełne = Bruce Leslie McLaren
 |kraj                  = NZL
 |data urodzenia        = 30 sierpnia 1937
 |data śmierci          = 2 czerwca 1970
 |obecna seria          = 
 |obecny zespół         = 
 |obecny samochód       = 
 |obecny pilot          = 
 |obecny partner        = 
 |sukcesy               = 1966 — 24h Le Mans (zwycięzca)
 |commons               = 
 |wikiquote             = 
 |www                   = 
}}
'''Bruce Leslie McLaren''' (ur. Auckland, zm. nowozelandzki inżynier, kierowca wyścigowy, technik i wynalazca.

Jego nazwisko żyje ciągle w nazwie zespołu Team McLaren, który jest jednym z najbardziej utytułowanych zespołów w  Formule 1. Zespół McLarena zdobył łącznie 19 tytułów mistrzowskich. Samochody McLarena całkowicie zdominowały zawody Le Mans 24 i Sebring 12.

==Kariera==
W wieku dziewięciu lat McLaren doznał ciężkiego urazu biodra. W rezultacie jego lewa noga była krótsza niż prawa. Spędził dwa lata w szynach, jednakże później często lekko utykał. Rodzice Bruca (Les i Ruth McLaren) byli właścicielami warsztatu samochodowego w Auckland. Bruce spędzał cały swój wolny czas w warsztacie.

===Pierwszy kontakt z wyścigami===
Ojciec Bruca odnowił dla niego starego Austina 7 Uster. Tym samochodem w wieku 14 lat, Bruce wystartował w swoim pierwszym wyścigu. Dwa lata później wziął udział w swoim pierwszym poważnym wyścigu. Jego następnymi samochodami były Ford 10, Austin-Healey i Cooper-Climax Formuły 2. Natychmiast zaczął modyfikować swój samochód, polepszając jego osiągi. W roku Europie". Obok niego w tym samym projekcie uczestniczył Denny Hulme.

===Współpraca z Cooperem===
Bruce zagościł w zespole Coopera na 7 lat. Ścigał się w F2 oraz podczas Grand Prix Niemiec na torze Nürburgring, gdzie samochody F1 i F2 startowały równolegle. Zaszokował wszystkich swoją świetną formą. Ukończył wyścig jako pierwszy z zawodników F2, a piąty w klasyfikacji generalnej. 

W sezonie 1959 dołączył do zespołu Formuły 1 Coopera. Jego partnerem został Grand Prix Stanów Zjednoczonych. Miał wtedy 22 lata, przeszedł do historii jako najmłodszy zwycięzca GP w tamtym okresie. Wyścig był ostatnią rundą sezonu 1959 odbył się w grudniu, a już w lutym następnego roku dopisał do swojego konta kolejne zwycięstwo. Tym razem wygrał w Grand Prix Argentyny.

===Własny zespół===
Bruce McLaren wygrał Grand Prix Monako w sezonie 1962. W następnym roku założył firmę "''Bruce McLaren Motor Racing Ltd''", która istnieje do dnia dzisiejszego pod nazwą Grand Prix Monako 1966. W Grand Prix Belgii 1968. Oddając hołd swojej ziemi ojczystej bolidy McLarena mają logo "''speedy Kiwi''".

W Chrisem Amonem, wygrał w prestiżowym wyścigu 24 godziny Le Mans startowali w samochodzie Ford GT40.

Jak tylko zawody CanAm stały się bardzo popularne w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, natychmiast pojawił się tam McLaren. Nowy bolid Bruce'a był dwa razy drugi i dwa razy trzeci na sześć wyścigów w których brał udział.