'''Erazm Ciołek''' (1474 &ndash; 1522) was a Polish diplomat and writer. Bishop of Płock from 1504. Author of ''Ciołek's Missal,'' one of the oldest relics of Polish literature, patron of artists.

==Biography==
Born in 1474 in a burgher family in Kraków, in 1491 he graduated from the Cracow Academy. In 1494 he became the secretary of Polish king Alexander Jagiellon, and one of his favorite courtiers. In 1502 he left on a diplomatic mission to Rome, where he received Holy Orders. 

In 1503, with support of the king, he became the bishop of Płock, where he became known as a good administrator, protector of peasants. He became the patron of many artists (like Mikołaj Hussowczyk), and collected a large book collection. He was also a writer and poet himself and his Ciołek's Missal is considered to be one of the oldest relics of Polish literature. He funded many parishes and supported educational institutions (particularly monasteries), Ciołek enforced high standards of education and activity among his priesthood. He renovated the Cathedral of Płock, as well as many other churches. 

Active in politics, due to intrigues by his opponents, he lost the favor of king cardinal. He died in Rome in 1522.

'''Erazm Ciołek''' (ur. w Krakowie – zm. Aleksandra Jagiellończyka, mecenas sztuki i literatury. Zgromadził wielki księgozbiór, a wykonany dla niego mszał jest zaliczany do arcydzieł wczesnego polskiego piśmiennictwa.

Urodził się na początku roku Akademii Krakowskiej. Kształcił się tu od magistra w filozofii).  Dzięki nawiązanym kontaktom, jako młody zdolny humanista otrzymał posadę książęcego sekretarza w Wilnie u wielkiego księcia Aleksandra Jagiellończyka. Wkrótce stał się jego ulubieńcem i dzięki niemu zaczął błyskotliwą karierę. Mimo iż posiadał tylko niższe święcenia, był dziekanem i kapituły wileńskiej (Litwy do Rzymu, do Aleksandra VI. Jego zadaniem było uzyskanie papieskiej przychylności w sprawie powrotu do Rusinów (wg dzisiejszej terminologii - Białorusinów), w tym nawrócenia na katolicyzm wielkiej księżnej Heleny oraz pozyskanie środków na walkę z "niewiernymi". Wygłosiwszy na papieskiej audiencji obediencjonalną") oraz antyturecką mowę uzyskał przychylność papieża, sukces swej misji, a ponadto liczne inne korzyści: od przywilejów dla litewskich kościołów, po godności osobiste (tytuł hrabiego pałacowego, protonotariusza apostolskiego, przywilej derogacyjny - usuwający konieczność szlachectwa, niezbędny do posiadania tych funkcji i urzędów). W trakcie pobytu we Włoszech uzyskał u Filipa Berwalda stopień doktora prawa kanonicznego. Przebywał w Rzymie kilka miesięcy i wrócił na początku Jana Olbrachta) wywód swego rzekomego szlachectwa z Poznaniu, we Włocławku i prawdopodobnie w prepozyturę kolegiaty Matki Boskiej. Po śmierci biskupa płockiego Przerębskiego w sejmie piotrkowskim jako senator.

W tym samym roku, pod koniec grudnia, wyruszył do Rzymu z drugą swą dyplomatyczną misją. Jego zadaniem było z jednej strony złożenie w imieniu nowego króla Aleksandra Jagiellończyka zwyczajowej formalnej obediencji papieżowi Juliuszowi II, ale z drugiej - co dla królestwa było ważniejsze - potwierdzenia w Rzymie zawartego wiele lat wcześniej, w pokoju toruńskiego kończącego wojnę trzynastoletnią. Potwierdzenie to potrzebne było m.in. do zmuszenia księcia saskiego Fryderyka III Mądrego do złożenia polskiemu królowi Maksymilian I), a w sprawie hołdu Fryderyka wyjednał zaledwie brewe (papieski dekret niższej rangi) nakazujące Fryderykowi złożenie hołdu przed polskim królem. Pozostałe sprawy, wypływające z odbytego poselstwa, załatwił pozytywnie, zadbawszy przy tym o dalsze korzyści dla własnej osoby, własnej diecezji, dla Kościoła w Polsce oraz dla króla. Przebywał w Rzymie do 12 września 1505, uzyskawszy w ciągu sześciu miesięcy 13 audiencji u papieża, zyskując sobie jego przychylność i - idącą wraz z nią - przychylność większości kardynałów, choć nie brak też było czasie jego pobytu prób podkopania jego pozycji dworskimi intrygami.

Lata 18 spędził głównie na zarządzaniu płocką diecezją, choć jeździł zarówno na sejmy, jak i do króla, także po śmierci Aleksandra Jagiellończyka - do jego brata i następcy Zygmunta&nbsp;I. W arcybiskupa gnieźnieńskiego. Od tego czasu datuje się jego konflikt z Janem Łaskim. W Krzyżakami i z wielkim księstwem moskiewskim. Odegrał rolę w negocjacjach matrymonialnych Zygmunta z Boną Sforza (był w grupie senatorów witających ją w Ołomuńcu). W diecezji płockiej zręcznie gospodarował, przyczyniając się do wzrostu jej znaczenia i bogactwa, a także do jej rozwoju, nie tylko przez budowę nowych kościołów, kaplic i ołtarzy, ale również przez poprawę organizacji zarządzania podległym sobie terytorium do ożywienia gospodarczego, np. wzmożenia kontaktów handlowych z Gdańskiem; oraz rozbudowy infrastruktury miejskiej, np. rozbudowy murów, budowy wodociągów  w Płocku; do poprawy zdrowotności (zatrudnił lekarza, któremu płacił uposażenie). Dbał również o rozwój naukowy, a także moralny w swojej diecezji, surowo karząc występki.

W Rzeszy Nimieckiej do Leona X - do Rzymu. Kunszt oratorski Ciołka zabłysnął w Augsburgu kardynalską. Zadanie, które powierzył mu król Zygmunt - dotyczące uregulowania z Niemcami sprawy krzyżackiej oraz poparcia przez Rzeszę w stosunkach z Moskwą, mimo zręczności dyplomatycznej Erazma, praktycznie nie powiodło się.