Em emergência de multicelular (astrofísicos e geológicos. O termo "Terra rara" tem origem no livro ''Rare Earth: Why Complex Life Is Uncommon in the Universe'' (2000), de Peter Ward, um astrobiólogo. 

A hipótese da Terra rara é o contrário do sistema planetário, localizado em uma típica região de uma grande, mas típica, galáxia espiral. Assim, é provável que o universo esteja repleto de vida complexa. Ward e Brownlee argumentam o contrário: planetas, sistemas solares e regiões galácticas que são tão propícias à vida complexa como são a Terra, o nosso sistema solar e a nossa região da via Láctea são provavelmente muito raros.

Concluindo que a vida complexa não é comum, a hipótese da Terra rara resolve o paradoxo de Fermi: "se seres extraterrestres são comuns, por que não os vemos ou detectamos?"<ref>Webb, Stephen, 2002. ''If the universe is teeming with aliens, where is everybody? Fifty solutions to the Fermi paradox and the problem of extraterrestrial life''. Copernicus Books (Springer Verlag)</ref>

==Referências==

'''Hipoteza jedynej Ziemi''' (ang. ''Rare Earth hypothesis'') - hipoteza, według której powstanie na Ziemi złożonego wielokomórkowego życia wymagało skrajnie nieprawdopodobnej kombinacji zjawisk astrofizycznych i geologicznych, w związku z czym jest wysoce prawdopodobne, że Ziemia jest jedynym miejscem w Drodze Mlecznej, albo nawet w całym Wszechświecie, w którym coś takiego nastąpiło.

Hipoteza taka stanowi przeciwieństwo zasady kopernikańskiej, z punktu widzenia której Ziemia jest typową skalistą planetą w typowym układzie planetarnym, znajdującym się w przeciętnym regionie dużej ale zwyczajnej galaktyki spiralnej. Według hipotezy jedynej Ziemi zarówno nasza planeta jak i jej otoczenie mają nieprawdopodobnie szczęśliwie dobrane parametry. Wszechświat jest na tyle duży, że taka kombinacja parametrów gdzieś jeszcze mogłaby wystąpić, ale najprawdopodobniej najbliższe takie miejsce jest wiele tysięcy lat świetlnych od nas. Rozwiązywało by to paradoks Fermiego.

== Szczęśliwie dobrane parametry Ziemi ==
Hipoteza jedynej Ziemi opiera się na analizie wszystkich szczęśliwych zbiegów okoliczności które umożliwiły powstanie na Ziemi złożonego życia. Najważniejsze z nich to:

=== Galaktyczna strefa życia ===
Większość miejsc we Wszechświecie, łącznie z większością naszej galaktyki, nie sprzyja powstawaniu życia. W miarę oddalania się od centrum galaktyki:
# Zmniejsza się zawartość w gwiazdach pierwiastków cięższych od litu (uznawanych za konieczne do powstania życia).
# Zmniejsza się natężenie groźnego dla życia promieniowania gamma pochodzącego z okolic czarnej dziury we wnętrzu galaktyki i okolicznych gwiazd neutronowych.
# Zmniejsza się częstotliwość bliskich wybuchów supernowych.
# Zmniejsza się prawdopodobieństwo grawitacyjnych zaburzeń torów planet i planetozymali od okolicznych gwiazd, co sprawia, że rzadziej planety są trafiane groźnymi dla życia bolidami.

Pierwszy punkt wyklucza powstanie życia na obrzeżach galaktyki, pozostałe punkty utrudniają jego powstanie w jej centrum, w gromadach kulistych i w ramionach galaktyk spiralnych. Sprzyjający pozostaje jedynie wąski pierścień w odpowiedniej odległości od centrum.

Aby życie mogło się rozwinąć, odpowiednie warunki muszą być utrzymane przez wiele milionów lat. Oznacza to, że gwiazda, przy której powstaje, powinna krążyć wokół jądra galaktyki po możliwie najbardziej kołowej orbicie, utrzymując się z dala od niebezpiecznych regionów centrum i ramion galaktyki. [http://www.astrobio.net/news/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=139 Gonzalez (2001)] oszacował, że co najwyżej 5% gwiazd w naszej galaktyce można zaliczyć do tej grupy.

Orbita Słońca wokół centrum Drogi Mlecznej ma rzeczywiście kształt prawie idealnego okręgu, z okresem obiegu 226 milionów lat. Obliczenia [http://curious.astro.cornell.edu/question.php?number=402 Mastersa (2002)] wskazują jednak, że Słońce przechodzi przez jedno z ramion galaktyki mniej więcej co 100 milionów lat, co z kolei oznacza, że te zdarzenia nie wykluczają istnienia życia.

=== Macierzysta gwiazda odpowiedniego typu ===
Większość egzobiologów przyznaje, że życie może się rozwinąć tylko wokół gwiazd odpowiedniej wielkości. Duże gwiazdy emitują silne promieniowanie ultrafioletowe, które sterylizuje odsłoniętą powierzchnię planet. Ponadto duże gwiazdy "wypalają się" w ciągu milionów (a nie miliardów) lat, po czym eksplodują jako supernowe i zamieniają się w gwiazdy neutronowe lub czarne dziury. Wszystko to sprawia, że powstanie i przetrwanie życia na planetach krążących wokół nich jest bardzo nieprawdopodobne.

Przykład Ziemi sugeruje, że złożone życie wymaga istnienia wody w stanie ciekłym, w związku z czym temperatury na planecie muszą być odpowiednie. Wyznacza to zakres dopuszczalnych odległości od gwiazdy. Kasting (1993) oszacował, że dla Słońca strefa ta rozciąga się od 0,95 do 1,15 jednostki astronomicznej. Problem ten ma szczególne znaczenie dla małych gwiazd, czerwonych karłów. W ich przypadku woda może znajdować się tylko na planetach o ciasnych orbitach, na których siły pływowe są wystarczająco silne, żeby zsynchronizować ich rotację z długością roku. W efekcie planeta na takiej orbicie jest zwrócona zawsze tą samą stroną w kierunku gwiazdy (podobnie jak Księżyc jest zwrócony zawsze tą samą stroną do Ziemi). Jedna jej strona jest bardzo gorąca, a druga bardzo zimna. Kwestia możliwości istnienia życia w takiej sytuacji jest bardzo istotna, ponieważ gwiazdy takie (typu K i M) stanowią około 90% wszystkich gwiazd. Gwiazdy typu G (takie jak Słońce) stanowią około 5% wszystkich gwiazd.

Dodatkowym ograniczeniem jest obecność pierwiastków cięższych od litu. Bez tego nie mogą istnieć żadne złożone związki chemiczne, a nie znamy innych zjawisk mogących być podstawą życia. Jedynym znanym mechanizmem mogącym stworzyć i rozpowszechnić cięższe pierwiastki są eksplozje supernowych. Badanie widm gwiazd ujawniło, że znaczna większość gwiazd jest uboga w takie pierwiastki – w szczególności nie zawierają go gwiazdy I populacji. Wszelkie planety krążące wokół nich, powstałe z tych samych obłoków gazowych, mają identyczny skład chemiczny. Najwięcej gwiazd o odpowiednim składzie można znaleźć na peryferiach dużych galaktyk spiralnych.

=== System planetarny ===
W systemach planetarnych znajduje się wiele komet i asteroid, które prędzej czy później zderzają się z planetami. Takie kolizje mogą być zabójcze dla życia na tych planetach. Aby je wykluczyć (lub chociaż ograniczyć), w systemie powinny istnieć duże planety w odpowiedniej odległości od gwiazdy, które będą ściągały na siebie większość uderzeń i grawitacyjnie wyrzucały małe obiekty poza system. W naszym Układzie Słonecznym taką rolę pełni Jowisz. Takich planet nie może być jednak zbyt dużo, gdyż destabilizują one również orbity innych planet, zwiększając ryzyko wyrzucenia poza system planety, na której mogłoby rozwinąć się życie.

=== Wielkość planety ===
Zbyt małe planety nie mogą utrzymywać grubych atmosfer. Oznacza to, że temperatury na ich powierzchni są bardziej niestabilne. Woda zamarza, paruje albo rozkłada się pod wpływem promieniowania – co oznacza, że nie mogą istnieć tam oceany. Jedyną możliwością pozostają oceany pod warstwą lodu (jak w przypadku Europy – księżyca Jowisza).

Z kolei na planetach większych od Ziemi, grawitacja utrudnia powstawanie gór i kontynentów. Jeśli planeta taka posiadałaby oceany, to z powodu niewielkich różnic wysokości pokrywałyby one całą planetę. Brak odsłoniętych skał wykluczyłby zachodzenie mechanizmu cyrkulacji CO<sub>2</sub> (opisanego poniżej).

=== Duży Księżyc ===
Posiadanie względnie dużego księżyca wydaje się mało prawdopodobne. W naszym układzie Ziemia jest pod tym względem wyjątkiem (względnie podobnego satelitę ma jedynie Pluton). Według naszej wiedzy Księżyc powstał w wyniku zderzenia młodej Ziemi z obiektem wielkości Marsa. Ta kolizja odchyliła również oś obrotu Ziemi i nadała jej szybką rotację. Nachylona oś powoduje pory roku, mogące stymulować ewolucję organizmów dostosowanych do takich cyklów. Szybki obrót zmniejsza dzienną wariację temperatur i ułatwia fotosyntezę.