The '''Ukrainian Military Organization''' (, '''UVO''') was a Ukrainian resistance and sabotage movement active in Poland's Eastern Lesser Poland during the years between the world wars. Initially headed by Yevhen Konovalets, it promoted the idea of armed struggle for the independence of Ukraine.

Created by former members of the Sich Riflemen in August of 1920  in Prague, the UVO was a secret military and political movement. Initially operating in all countries with Ukrainian minorities (that is Poland, Czechoslovakia, Bolshevik Russia and Romania), with time it concentrated on actions in Poland only. It was also active among the Ukrainian diaspora abroad, most notably in Germany, Lithuania, Austria and the Free City of Danzig. 

Apart from military education of the Ukrainian youth, the UVO tried to prevent all kinds of cooperation between Ukrainians and Polish authorities. The UVO was involved in a bitter struggle with the Poles in the twenties.  The group was treated harshly and retaliated with some acts of violence.  It was, however, rather a military protective group rather than a terrorist underground.<ref>John Armstrong.  ''Ukrainian Nationalism''. second edition Libraries Unlimited, 1963. p 21</ref>It organized a number of Voivod of Lwów BBWR party Tadeusz Hołówka. It also organized an assault on the Eastern Trade Fair organized in Lwów in 1929 . The terrorist actions of the UVO became one of the reasons for creation of the Polish Border Defence Corps.

'''Ukraińska Wojskowa Organizacja (UWO)''' (ukr. ''Українська Військова Організація'' (''УВО'')) – nielegalna organizacja ukraińska w II Rzeczypospolitej.

==Cele organizacji==
*zbrojna walka o niepodległość Ukrainy
*szkolenie wojskowe młodzieży
*przeciwdziałanie porozumieniu Ukraińców z Polską oraz ZSRR
*zamachy terrorystyczne

==Historia==
Organizacja powołana została Pradze, na I Zjeździe Zagranicznym Przedstawicieli Ukraińskich Organizacji Wojskowych. Wzięli w nim udział przedstawiciele Korpusu Strzelców Siczowych, Ukraińskiej Armii Galicyjskiej (głównie jej VI Brygady), Związku Oficerów Ukraińskich z Wiednia, tzw. "sotni robotniczych" z Rusi Zakarpackiej oraz emigracji ukraińskiej z Ameryki. Na czele utworzonego Kolegium Naczelnego UWO stanął sotnik Iwan Nawrockyj. Oprócz niego członkami Kolegium zostali : Mychajło Matczak, Jarosław Czyż, Jurij Polianśkyj, Wołodymyr Cełewycz. 

20 lipca 1921 roku władzę w organizacji objął Jewhen Konowalec. Sprawował ją do 22 października 1922 roku, do swego wyjazdu za granicę. Szefem sztabu był ppłk Jurko Otmarsztejn. Zajmował się on równocześnie organizacją działania UWO na terenie USRR. Zajmował się tym również, jako jego zastępca ppłk Jurko Tjutjunnyk, oraz oficerowie: Iwan Andruch, M. Opoka, W. Romanyk, Nerosłyk, Reszetuch. Pierwszych dwóch zabito w Kijowie po wykryciu sztabu powstańczego, pozostali zaginęli bez wieści.

Od Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, jednak ostatecznie o połączeniu organizacji zdecydowano na konferencji w Pradze w dniach 3-6 czerwca 1933.