'''Casimir II''' (also '''Kasimir II''') (c. duke of Pomerania-Demmin. A son of Bogislaw I und Anastasia, daughter of the Polish duke Wartislaw III.

After his father's death in 1187, Casimir received Pomerania-Demmin as his share of the duchy of Pomerania (''Slavia''), after his older brother Bogislaw II had received the other part duchy Pomerania-Stettin and his other older brother, Wartislaw II, who is assumed to have received Pomerania-Demmin from their uncle, Casimir I in the first place, had died in 1184.

As Casimir still was a minor in 1187, his mother Anastasia was ruling in his place until 1194 as well as, until 1189, the Swantiboride Stettin ''castellan'' Wartislaw (''Wartislaw Swantiboricz or Swantiboriz'') and therafter the Rugian prince Jaromar I. Despite his predecessors having joined the Rani princedom of Rügen, and eventually became vassals to Canute VI of Denmark.

The Danish influenced Casimir's reign not only by appointing Jaromar, their vassal and ally, to be his legal guardian, but also by determing the northern borders of Pomerania-Demmin that were disputed by Pomerania and Rügen, with Rügen claiming the Peene river and Pomerania claiming the Ryck river further north to be the border. The decision of Canut that had to be accepted by Anastasia favoured the Rugian demands, only the trans-Peene ''terrae'' Wolgast, Lassan and Ziethen were put under Pomeranian control with the larger part of the disputed area, including the ''terrae'' Lositz (Loitz) and Wostrose (Wusterhusen), remaining within Rügen.
 
In 1198 and 1199, margrave Brandenburg and Hilda (now part of Greifswald district Eldena) abbey in 1199 at the southern bank of the Ryck river and had granted vast areas of the disputed areas to her, Casimir and Bogislaw confirmed these grants in 1218 by pointing out that these lands rightously had been theirs.

With his wife Ingardis von Dänemark († ~ 1236), to whom he was married in 1210, he had a son, Wartislaw III who would succeed him as duke of Pomerania-Demmin, and a daughter, Elisabeth.

100px|thumb|right|Herb rodowy Gryfitów
'''Kazimierz II''' (ur. Bogusława I i księżniczki wielkopolskiej Anastazji, córki księcia Mieszka III Starego. Książę dymiński. 

==Lata panowania==
Po śmierci Bogusława I w Bogusława II, obejmował Warcisław II Świętoborzyc (kasztelan szczeciński). Po raz pierwszy Kazimierz jest wspomniany imiennie, w dokumencie matki z około 1194 roku.

Kazimierz był zwolennikiem zacieśniania stosunków z Polską. W Duńczyków na Pomorze, interweniuje Władysław Laskonogi. Późniejsze spotkanie księcia wielkopolskiego z królem duńskim Waldemarem II, doprowadziło do rozstrzygnięć spraw spornych i ustaleń stref wpływów na ziemiach pomorskich.  Natomiast w metropolita gnieźnieński Gnieznu.

Po dokonaniu podziału księstwa w Bogusław II zarządzał dzielnicą uznamsko – szczecińską. Natomiast ziemia kołobrzeska i choćkowska była zarządzana wspólnie.

W Waldemara I króla Danii, co z jednej strony spowodowało osłabienie ataków duńskich, z drugiej natomiast wzmogło ataki brandenburczyków na jego ziemie. Ich najazd skończył się zdobyciem Szczecina, odparty przy pomocy duńskiej. Efektem tego, było potwierdzenie przez cesarza Ottona IV praw zwierzchnich Danii nad Pomorzem. Duńczycy odbudowują zniszczony w Dymin, tytułem posagu Ingardy. Termin ten zbiegł się z przejęciem władzy przez Kazimierza II na tych terenach i ustanowieniu Dymina jako siedziby księstwa.

W 1214 wystawia wraz z bratem Bogusławem II.  dokumenty  jako „''princeps Slavorum'' i ''dux Pomeraniae''” (tyczyły one ziemi kołobrzeskiej). Pierwsze natomiast samodzielne dokumenty dotyczące księstwa dymińskiego pochodzą z 1215. Kazimierz występuje w nich jako „''Pomeranorum dux, Leuticiorum princeps''".