L’'''hermine''' (''Mustela erminea'') est un animal de la famille des mustélidés.

==Description ==

Son pelage est, en été, brun foncé dessus et blanchâtre dessous. En hiver, l'animal, comme le lièvre variable et le lagopède, adopte une livrée entièrement blanche à l'exception de l'extrémité de sa queue qui reste noire. Vers la mi-mars l'hermine commence sa mue pour retrouver sa couleur d'été juste avant la saison des amours.

L'hermine adulte mesure de 22 à 32 cm de long plus sa queue de 8 à 12 cm, pour un poids variant de 125 à 440 grammes ; la femelle est en général plus petite et plus légère que le mâle.

==Vie==

L'hermine se rencontre essentiellement en zone de montagne au dessus de 1 000 mètres en altitude ce qui la protège naturellement. Ce n'est donc pas une espèce en voie d'extinction, d'autant plus que le manteau en fourrure d'hermine n'est plus à la mode et que les magistrats français ont depuis longtemps accepté de troquer leur célèbre peau d'hermine pour une peau de lapin teinte en blanc.Elle vient le soir sur le balcon des chalets.

L'hermine se nourrit essentiellement de petits lapin. Elle est active principalement la nuit. L'hermine est cependant attirée par les refuges, les chalets d'alpage et de façon générale tous les endroits fréquentées par les hommes car elle sait qu'elle pourra, avec un peu de chance, y trouver quelques nourritures.
thumb|left|Hermine avec son pelage d'été.
La période des amours pour les hermines a lieu au printemps, avant la mue de l'été qui va lui faire perdre sa livrée hivernale. C'est aussi à cette époque qu'elles peuvent être observées le plus facilement car elles ont tendance à oublier alors les principes de sécurité les plus évidents vis à vis de leurs propres prédateurs.

La femelle met bas une fois par an, en juin et en juillet. Sa portée est de trois à sept petits.

Les hermines furent introduites en Nouvelle-Zélande à la fin du  pour faire le ménage parmi les populations de souris qui infestaient alors le territoire. Aujourd'hui, les hermines sont abondantes dans les forêts de hêtres de Nothofagus sp.'') où les populations de souris communes (''Mus musculus'') sauvages constituent une bonne partie de leur alimentation.

{{Taxobox zoogdier|naam=Hermelijn
|status=Veilig
|rl-id=29674
|afbeelding=Mustela.erminea.jpg
|orde=Carnivora (Roofdieren)
|familie=Mustelidae (Marterachtigen)
|geslacht=''Mustela''
|w-naam=''Mustela erminea''
|auteur=Linnaeus
|datum=1758
|afbeeldingII=Leefgebied_hermelijn.jpg}}
thumb|right|Hermelijn als waardigheidsversierselen
thumb|right|een [[mozetta uit hermelijn]] 
De '''hermelijn''' (''Mustela erminea'') is een klein zoogdier uit de familie der marterachtigen (Mustelidae).

== Kenmerken ==
Hermelijnen is familie van de wezel en lijkt er veel op, maar is groter. Hij heeft een langgerekt lichaam. De vacht is kastanjebruin van kleur, met een gelig witte buikzijde en een zwarte staartpunt. De hermelijn heeft een zomer- en een wintervacht. In de zomer is de vacht roodachtig bruin, in de winter is het wit. In het noorden van het verspreidingsgebied wordt de vacht geheel wit (met uitzondering van het zwarte staartpuntje), maar in zuidelijker gelegen gebieden wordt hij slechts gedeeltelijk wit. In vroegere tijden werden de wintervachten van hermelijnen massaal verwerkt in de bontafzettingen van koningsmantels, vandaar de overdadige zwarte stippen daarop.

Het dier kan 160 tot 310 millimeter lang worden, met een staartlengte van 95 tot 140 millimeter en een gewicht van 90 tot 445 gram. Mannetjes zijn veel groter dan vrouwtjes. De kop-romplengte van een mannetje is gemiddeld 297 millimeter, de staartlengte 117 millimeter en het lichaamsgewicht is 200 tot 445 gram. Het vrouwtje heeft een kop-romplengte van 264 millimeter, met een staartlengte van 110 millimeter en een gewicht van 140 tot 280 gram. Noordelijke populaties zijn kleiner van formaat.

== Gedrag ==
De hermelijn is zowel overdag als 's nachts actief, met rustpauzes tussendoor. Het is een carnivoor, die voornamelijk op knaagdieren als woelmuizen jaagt. Ook vogels en haasachtigen (die groter zijn dan hijzelf) worden gedood. Mannetjes doden grotere prooidieren dan vrouwtjes. De prooidieren worden met een beet in de nek gedood.

== Voortplanting ==
De paartijd valt in mei en juni. Tijdens de paartijd gaat het mannetje zwerven. Zijn woongebied overlapt dan enkele territoria van vrouwtjes. De draagtijd wordt met 280 dagen verlengd, en pas in maart komt de embryo tot ontwikkeling, waarna de eigenlijke draagtijd 21 tot 28 dagen duurt. 

Ze leven territoria. Binnen een territorium bevinden zich twee tot tien nesten. Hermelijnen gebruiken een holle boom, een ruimte tussen rotsen of een verlaten hol als nest. De verlaten holen kunnen van prooidieren zijn. Het nest wordt bedekt met de vacht van knaagdieren. 

In april en mei worden vijf tot twaalf jongen geboren. De jongen zijn blind en doof, maar zijn al bedekt met een bleke, pluizige vacht. Een donkerbruine maan groeit op de nek. Als de moeder de jongen verplaatst, grijpt ze de jongen in deze maan. Na vier weken krijgen ze hun eerste prooi, en ze worden gespeend na vijf weken. Na twaalf weken kunnen de jongen goed jagen. Rond deze tijd zijn ze onafhankelijk.

Na een jaar zijn de mannetjes geslachtsrijp, vrouwtjes al na vijf weken. In juli en augustus verlaten de jongen het nest. Mannetjes trekken verder weg dan vrouwtjes.

Volwassen mannetjes paren soms met jonge vrouwtjes, die nog niet gespeend zijn. Deze vrouwtjes zijn praktisch hun gehele kindertijd drachtig.