Het '''Code sharing''' (Code-delen) is een steeds meer voorkomend gebruik in de luchtvaart. Hierbij bieden twee of meer luchtvaartmaatschappijen stoelen aan onder een eigen airline code", de twee letters die de betrokken luchtvaartmaatschappij aangeven.

Dit gebruik heeft veel voordelen, zowel voor de luchtvaartmaatschappij als de passagier.

*Het is voor de luchtvaartmaatschappijen mogelijk om verbindende vluchten te verkopen naar bestemming en waarop ze zelf niet vliegen. (meer omzet).
*Passagiers kunnen hun bestemming bereiken met dezelfde luchtvaartmaatschappij (gemakkelijker)
*Het aantal aangeboden routes neemt dermate toe dat het vertrouwen in de naam van de luchtvaartmaatschappij sterk toeneemt.
*Voor de luchtvaartmaatschappij die de route vliegt is er een hogere bezetting van de stoelen door toelevering van passagiers door andere maatschappijen. (meer winst).
*Meestal concurreren de luchtvaartmaatschappijen die passagiers aanleveren niet op de betreffende route. (minder concurrentie).

Het Codeshare gebruik vindt vaak toepassing in commercieel geassocieerde maatschappijen, ookwel Skyteam).

In Globale Distributie Systemen, zoals Amadeus GDS, Galileo GDS, Sabre resulteert Code sharing tot dezelfde vlucht met verschillende vluchtnummers, deze vlucht wordt uitgebreid onder verschillende vluchtnummers op de eerste pagina geëtaleerd, met als gevolg dat de andere luchtvaartmaatschappijen op de 2e pagina belanden waardoor ze waarschijnlijk niet bekeken worden door passagiers die een vlucht zoeken.

Code sharing werd in het midden van de tachtiger jaren geïntroduceerd in de hubs naar kleine steden. In Amerika worden deze toevoerluchtvaartmaatschappijen "commuter airlines" (forenzenluchtvaartmaatschappijen) genoemd. Tegenwoordig bieden alle grote luchtvaartmaatschappijen in Amerika vluchten onder hun eigen naam aan naar kleinere vliegvelden waar ze niet zelf naar toe vliegen. Voorbeelden zijn American Eagle, Delta Connection en Northwest Airlink. Deze vluchten worden uitgevoerd door regionale luchtvaartmaatschappijen onder een codeshare-overeenkomst. Omdat deze regionale maatschappijen vliegtuigen gebruiken die geschilderd zijn in de kleuren van de grote maatschappij, realiseren de passagiers zich meestal niet dat ze met een andere maatschappij reizen.

Er zijn ook Code sharing overeenkomsten tussen luchtvaartmaatschappijen en treinmaatschappijen.

Inhoudelijk is dit een integratie van vliegtickets en treintickets zoals Rail&Fly, zoals voor het vinden van de snelste verbinding, het kunnen omwisselen van de tickets, of een stap verder, het vliegticket is ook geldig op de trein, etc.
Een lijst van IATA-geindexeerde trein stations. 

'''Code sharing''' is a business term which was first originated in the airline industry in 1990 when the Australian airline, Qantas Airways and the US's American Airlines combined services between an array of US domestic cities and Australian cities. The code share was part of a "cooperative services" agreement between the two carriers before the various airline alliances were formed. It refers to a practice where a flight operated by an airline is jointly marketed as a flight for one or more other airlines. Most major airlines today have code sharing partnerships with other airlines, and code sharing is a key feature of the major airline alliances.

The term "code" refers to the identifier used in flight schedule, generally the 2-character IATA airline designator code and flight number. Thus, XX123, flight 123 operated by the airline XX, might also be sold by airline YY as YY456 and by ZZ as ZZ9876. 

Under a code sharing agreement participating airlines can present a common flight number for several reasons, including:

* Connecting flights - This provides clearer routing for the customer, allowing a customer to book travel from point A to C through point B under one carrier's code, instead of a customer booking from point A to B under one code, and from point B to C under another code. This is not only a superficial addition as cooperating airlines also strive to synchronize their schedules and coordinate luggage handling, which makes transfers between connecting flights less time-consuming.    
* Flights from both airlines that fly the same route - This provides an apparent increase in the frequency of service on the route by one airline
* Perceived service to unserved markets - This provides a method for carriers who do not operate their own aircraft on a given route to gain exposure in the market through display of their flight numbers.

Under a code sharing agreement, the airline that actually operates the flight (the one providing the plane, the crew and the ground handling services) is called the ''operating carrier''. The company or companies that sell tickets for that flight but do not actually operate it are called ''marketing carriers''.

==Competitive concerns==

In Global Distribution Systems, such as Amadeus, Galileo, Sabre, this results in the same flight details, except for the flight number, being excessively displayed on computer screens, forcing other airlines flights to be displayed on following pages where they may be missed by passengers searching for required flights. 

Much competition in the airline industry revolves around ticket sales (also known as "seat booking") strategies (Geo-marketing). Most travelers and travel agents have a preference for flights which provide a direct connection. Code sharing gives this impression. Computer reservations systems (CRS) also often do not discriminate between direct flights and code sharing flights and present both before options that involve several isolate stretches run by different companies.