'''Un americà a París''' és un poema simfònic del compositor nord-americà George Gershwin que va compondre l'any 1928, inspirat en la seva estada a París.

Gershwin descriu musicalment les experiències viscudes per un visitant a aquella ciutat romàntica (llavors un meca per als joves compositors joves nord-americans). Aparentment hi ha un ordre en el caos de la imaginació hiperactiva de Gershwin, amb dues parts que contrasten dos aspectes de la ciutat.

La primera part, París de dia, alterna episodis d'activitat urbana frenètica, amb molt de moviment, amb botzines de cotxes, i amb visions més pausades de boirosos jardins pacífics i perfumats. La segona part, París de nit, que s'indica immediatament evocant una ''cadenza'' de violins, i que porta al passatge famós de ''blues'' de trompetes. El romanticisme de la nit parisenca se'ns dibuixa amb els saxòfons que evoquen els llums brillants d'un Club de Jazz, aquí boirós de fum. És inevitable veure-hi la imatge de Gene Kelly que va protagonitzar la pel·lícula del mateix nom i que va acabar d'inmortalitzar la música.

'''An American In Paris''' is een van de bekendste werken van de componist George Gershwin. Het werk ging in 1928 in première. 

In de jaren '20 oefende New York, opnieuw met de beroemde Walter Damrosch als dirigent. In 1951 werd ''An American In Paris'' bewerkt tot een inmiddels legendarische filmmusical met Gene Kelly in de hoofdrol. 

==Muzikale interpretatie==

''An American In Paris '' is een soort violen spelen een vlotte harmonieën. Zo wordt de Amerikaanse bezoeker, die Parijs aan het bekijken is geïntroduceerd. Het claxongeloei van de ouderwetse Parijse taxi's klinkt door de bedrijvigheid op de boulevard heen. Daarop volgt een rustige passage met verfijnde harmonieën van de solotrompet wordt gespeeld, in een uitgesproken bluesstijl. Dan nemen de strijkers de melodie over en voeren deze via een prachtige, harmonische modulatie naar het emotionele hoogtepunt van het werk in de vorm van een nieuwe, opgewekte melodie die weer door de solotrompet wordt gespeeld. De muziek voert terug naar het openingsthema en tenslotte naar het 'blue note' einde.