'''Praetorian prefect''' (Latin ''Praefectus praetorio'') was the constant title of a high office in the Roman state that changed fundamentally in nature.

The praetorian prefect was commander of the Constantine abolished the guard in 314. Praetorian prefects continued to be appointed until the reign of Heraclius, but the office developed into head of the civil and judicial administration of the empire. 

The term ''praefectus  praetorio'' was often abbreviated in inscriptions as 'PR PR'.<ref>Lesley and Roy Adkins. ''Handbook to life in Ancient Rome.'' Oxford University Press, 1993. ISBN 0-19-512332-8. page 241</ref>

== History ==
=== Commander of the Praetorian Guard ===
Under the empire the praetorians or imperial guards were commanded by one, two, or even three praefects (praefecti praetorio), who were chosen by the emperor from among the equites and held office at his pleasure. From the time of Alexander Severus the post was open to senators also, and if an equestrian was appointed he was at the same time raised to the senate. Down to the time of Constantine, who deprived the office of its military character, the prefecture of the guards was regularly held by tried soldiers, often by men who had fought their way up from the ranks. In course of time the command seems to have been enlarged so as to include all the troops in Italy except the corps commanded by the city praefect (''cohortes urbanae''). 

The special position of the Praetorians made them become a power in their own right in the Roman state, and their coups d'etat and contributed to a rapid rate of turnover in the imperial succession. The praetorians thus came to destabilize the Roman state, contrary to their purpose. The Praetorian prefect became a major administrative figure in the later empire, when the post combined in one individual the duties of an imperial chief of staff with direct command over the guard also. Diocletian greatly reduced the power of these prefects as part of his sweeping reform of the empire's administrative and military structures.

=== Transformation to administrator ===

thumb|right|200px|The insignia of the praetorian prefect of Illyricum, as depicted in the [[Notitia Dignitatum.]]
In addition to his military functions, the praetorian prefect came to acquire jurisdiction over criminal affairs, which he exercised not as the delegate but as the representative of the emperor. It was decreed by Constantine 331 that from the sentence of the praetorian praefect there should be no appeal. A similar jurisdiction in civil cases was acquired by him not later than the time of Septimius Severus. Hence a knowledge of law became a qualification for the post, which under Marcus Aurelius and Commodus, but especially from the time of Severus, was held by the first jurists of the age, (e.g. Papinian, Ulpian, Paullus) and John the Cappadocian, while the military qualification fell more and more into the background.

The dioceses (groups of Roman provinces), each of which was headed by a Vicarius.
 
Under Constantine the Great, the institution of the magister militum deprived the praetorian prefecture altogether of its military character but left it the highest civil office of the empire.

=== Germanic era ===
The office was among the many maintained after the Western Roman empire had succombed to the Germanic invasion in Italy, notably at the royal court of the Ostrogothic king Theoderic the Great.

== List of known prefects of the Praetorian Guard ==
The following is a list of all known prefects of the Praetorian Guard, from the establishment of the post in Burrus, but more often, the emperor appointed two commanders, who shared joint leadership. Overlapping terms on the list indicate dual command.

thumb|right|250px|Преторијанскиот префект Тит Флавиј Веспазијан, подоцна цар [[Тит]]

'''Преторијански префект''' (лат. ''Praefectus praetorio'') била постојана титула на висока функција во римската држава која се има променето фундаментално низ вековите.

==Командант на преторијанската гарда==
Преторијанскиот префект бил командант на Преторијанската гарда сè до царот Константин I кој ја укинал во 314. Преторијанските префекти продолжиле да бидат назначувани сè до времето на Хераклиј, но самата функција се променила во глава на граѓанската и правосудната администрација на царството.

За време на царството претоиријанците (царска гарда) биле командувани од еден, два или три префекти (praefecti praetorio), кои биле биле бирани од царот и свикувани од редовите на витезите. Тој можел да ги отпушта и менува во било кое време по своја волја. Од времето на Александар Север оваа позиција била отворена и за сенаторите, а и доколку еден витез биде назначен, тој автоматски влегувал и во сенатот. Сè до времето на цар Константин, кој ѝ го одземал воениот карактер на оваа функција, префектурата на гардата секогаш му припаѓала на докажан војник, често од оние кои по пат на воени подвизи се искачувале по офицерските рангови. През времето оваа функција командувала сите војници во Италија освен корпусот на градскиот префект (''cohortes urbanae''). 

Специјалната функција на Преторијанците им давала најмногу моќ во рамките на римската држава, а нивниот префект, ''praefectus praetorio'', бил еден од најмоќните луѓе во државата. Иако царевите секогаш се обидувале да се додворуваат на Преторијанците, овие сепак режирале пучеви и често ги менувале царевите по своја волја. Така, Преторијанците ја дестабилизирале римската држава, наспроти нивната првобитна функција. Во доцното царство Преторијанскиот префект станал главна административна фигура во државата, кога оваа позиција ѝ дала на една индивидуа функцијата главна команда на генералштабот, со директна команда врз гардата исто така. Диоклецијан значително го намалил авторитетот на овие префекти како дел од неговата голема реформа на административните и воени структури на царството.