{{Zwierzę infobox|Nazwa zwyczajowa=Płazińce
|Łacińska=Platyhelminthes
|Zoolog=
|Typ=płazińce
|Obrazek=Haeckel Platodes.jpg
|Opis_obrazka=Płazińce według Ernsta Haeckela
|Commons=Category:Platyhelminthes
|Wikispecies=Platyhelminthes
}}

'''Płazińce, zwierząt o prymitywnej budowie.

''Filogeneza'' -
Przypuszcza się, że parzydełkowców, a ich przodkowie mogli być podobni do planuli.
Pozostałe gromady pasożytów takich jak: przywry (''Trematoda''), skrzelowce (''Monogenea''), tasiemce (''Cestoda'') wywodzą się od pierwotnych wirków.

== Informacje ogólne ==
*trójwarstwowce
*dwubocznie symetryczne
*grzbietowo-brzuszne spłaszczone
*bez jam ciała
*przestrzenie między ścianą ciała a narządami wewnętrznymi wypełnione parenchymą
*acelomata - zwierzęta parenchymatyczne
*robaki drapieżne, niebezpieczne

== Budowa zewnętrzna ==
Ciało możemy podzielić na przód (bez wyodrębnionej głowy), tył, stronę brzuszną i grzbietową. Pokryte jest ono jednowarstwowym nabłonkiem ektodermalnym, u wirków pokryty jest rzęskami, u pasożytów komórki nie są orzęsione i zlewają się w jedną warstwę zwaną parenchymą.

== Budowa wewnętrzna ==
Wewnątrz ciała występuje pierwotna jama ciała wypełniona parenchymą, która wypycha ciało od wewnątrz (pełni funkcję szkieletu hydraulicznego).
===Układ pokarmowy===
Rozpoczyna się otworem gębowym, położonym po brzusznej stronie ciała, dalej przechodzącym w sporą mięsistą gardziel (może być wynicowana na zewnątrz w postaci rurki czy rękawa), za nią znajduje się proste lub rozgałęzione jelito. Zawsze jednak jest ono ślepo zakończone, bez otworu odbytowego i wszelkie ewentualne niestrawione resztki są usuwane przez otwór gębowy. Otwór odbytowy występuje tylko u niektórych wirków i przywr. Tasiemce nie posiadają układu pokarmowego, ponieważ żyjąc w jelicie są całe zanurzone w strawionym pokarmie i mogą chłonąć całą powierzchnią swego płaskiego ciała.

===Układ oddechowy===
Do wymiany gazowej dochodzi bezpośrednio przez powierzchnię ciała. Nie posiadają układu oddechowego. U pasożytów wewnętrznych jak np. energii jest oddychanie beztlenowe. Jednak niektóre płazińce oddychają tlenowo np. wirki.

===Układ krążenia==Płazińce nie mają układu krążenia: substancje odżywcze rozprowadzane są przez płyn znajdujący się w parenchymie. U niektórych transport ułatwia jeszcze silnie rozgałęzione jelito.

===Układ nerwowy===
Układ charakteryzujący się prostą budową zbudowany z dwóch zwojów nerwowych położonych zazwyczaj w przedniej części ciała oraz z odchodzących pni nerwowych połączonych poprzecznymi spoidłami.

U wolno żyjących wirków najsilniej rozwinięte są dwa pnie położone po brzusznej stronie ciała. Występują u nich także dość dobrze wykształcone narządy zmysłów, wśród których spotykamy zarówno receptory chemiczne, dotykowe, jak i proste oczka (fotoreceptory) w liczbie od jednej do kilkunastu par. Niektóre morskie wirki mają też statocysty.

Pasożyty, w związku z prowadzonym trybem życia, mają słabo rozwinięty układ nerwowy i właściwie pozbawione są wyspecjalizowanych narządów zmysłów. Występują u nich jedynie komórki czuciowe i proste receptory chemiczne.

===Układ wydalniczy===
Składa się z kanalików znajdujących się w parenchymie zakończonych komórkami płomykowymi. Taki układ nosi nazwę układu protonefrydialnego.

Główną funkcją tego układu jest jednak nie tyle usuwanie ubocznych produktów metabolizmu (których z powodu małej intensywności metabolizmu jest niewiele), ale wirków morskich. Kanały wydalnicze większości pozostałych wirków tworzą dwa podłużne ciągi uchodzące na zewnątrz jednym lub kilkoma otworkami po grzbietowej stronie ciała. Układ wydalniczy pozostałych płazińców ma podobny plan budowy.

==Rozmnażanie==
Charakteryzuje je hermafrodytyzm. Najczęściej występuje rozwojem prostym, zaś pasożyty rozwojem złożonym. Bardzo różna jest liczba jaj produkowanych przez płazińce. Wolno żyjące wirki składają około 200 w ciągu swojego życia, a u wewnętrznych pasożytów liczy się je w milionach sztuk.

{{taxobox
| name = Плоские черви
| image file = Pseudoceros dimidiatus.jpg
| image title = Pseudoceros dimidiatus
| image descr = Pseudoceros dimidiatus
| regnum = Животные
| subregnum = Эуметазои
| раздел = Билатеральные
| подраздел = Первичноротые
| superphylum = Плоскочервеобразные
| phylum = '''Гнастомулиды'''
| phylum = '''Плоские черви'''
| latin = ''Platyhelminthes'' Gegenbaur, 1859
| wikispecies = Platyhelminthes
| commons = Category:Platyhelminthes
| section name = Классы
| section text =
* Ресничные черви (''Turbellaria'')
* Моногенеи (''Monogenea'')
* Ленточные черви (''Cestoda'')
* Цестодообразные (''Cestodaria'')
* Гирокотилиды (''Gyrocotyloidea'')
* Трематоды (''Trematoda'')
* Аспидогастры (''Aspidogastrea'')

}}

'''Плоские черви''' ( от др.-греч. ''platys'' πλατυς — плоский и ''helminthos'' 'ελμινθος — червь) — группа организмов, в большинстве современных классификаций имеющая ранг типа, объединяющая большое количество примитивных червеобразных беспозвоночных, не имеющих полости тела. В современном виде группа явно парафилетическая, однако текущее состояние исследований не дает возможности разработать удовлетворительную строго филогенетическую систему, в связи с чем зоологи по традиции продолжают использовать это название. Плоские черви обитают в солёных и пресных водах; некоторые виды приспособились к жизни во влажных наземных местообитаниях, многие паразитируют на различных группах животных, как позвоночных, так и беспозвоночных. В настоящее время описано около 25&nbsp;000 видов.

== Состав группы и характерные представители ==
В состав группы входят семь классов: формально имеющая ранг класса парафилетическая группа ресничных червей (Turbellaria); моногенеи, или (ранее) моногенетические сосальщики (Monogenea); ленточные черви (Cestoda); цестодообразные (Cestodaria); гирокотилиды (Gyrocotyloidea); трематоды, или (ранее) дигенетические сосальщики (Trematoda); и аспидогастры (Aspidogastrea). Шесть последних классов представлены исключительно паразитическими формами.

Наиболее известные представители плоских червей — планарии (Turbellaria: Tricladida), печеночный сосальщик и кошачья двуустка (трематоды), бычий цепень, свиной солитер, широкий лентец, эхинококк (ленточные черви).

Вопрос о систематическом положении так называемых бескишечных турбеллярий (Acoela) в настоящее время дискутируется, поскольку в 2003 г. было предложено выделить их в самостоятельный тип.

== Питание и передвижение ==
Свободноживущие плоские черви питаются преимущественно как хищники. Паразитирующие черви питаются либо путём всасывания питательных веществ с помощью ротовой присоски, либо впитывают их через всю поверхность тела осмотическим путём.

Свободноживущие плоские черви передвигаются ползком или вплавь. Этому способствуют кожно-мускульный мешок и реснички. Паразитирующие черви при передвижении могут пользоваться присосками (передвигаются по типу гусеницы-землемера). Ленточные черви используют перистальтику кожно-мускульного мешка.

== Строение ==
Тело билатерально-симметричное, с четко выраженными головным и хвостовым концами, несколько уплощенное в дорсовентральном направлении, у крупных представителей — сильно уплощенное. ленточных червей и сосальщиков). Обмен газами осуществляется через всю поверхность тела; органы дыхания и кровеносные сосуды отсутствуют.

=== Покровы тела ===
Снаружи тело покрыто однослойным эпителием. У ресничных червей, или турбеллярий, эпителий состоит из клеток, несущих реснички. Сосальщики, моногенеи, цестодообразные и ленточные черви на протяжении большей части жизни лишены ресничного эпителия (хотя ресничные клетки могут встречаться у личиночных форм); их покровы представлены так называемым микроворсинки или тегументом, относят к группе Neodermata.

=== Мускулатура ===
Под эпителием располагается мускульный мешок, состоящий из нескольких слоев мышечных клеток, не дифференцированных на отдельные мышцы (определенная дифференциация наблюдается только в районе глотки и половых органов). Клетки наружного мышечного слоя ориентированы поперек, внутреннего — вдоль передне-задней оси тела. Наружный слой называется слоем кольцевой мускулатуры, а внутренний — слоем продольной мускулатуры.

=== Глотка и кишка ===
Во всех группах, кроме цестодообразных и ленточных червей, имеется бескишечных турбеллярий, в пищеварительную паренхиму. Кишка слепо замкнута и сообщается с окружающей средой только через ротовое отверстие. У нескольких крупных турбеллярий отмечено наличие анальных пор (иногда нескольких), однако это, скорее, исключение, чем правило. У мелких форм кишечник прямой, у крупных (цестодообразных и ленточных червей кишка отсутствует.