'''Iakob Nikoladse''' (georgisch იაკობ ნიკოლაძე; *  in georgischer Bildhauer. Er entwarf die Nationalflagge der ersten georgischen Republik.

== Leben ==

Seine erste künstlerische Ausbildung erhielt Iakob Nikoladse an der Moskauer Stroganow-Kunstschule und der Malschule von Odessa. 1899 ging er nach Paris, wo er an der ''Hochschule der schönen Künste'' studierte und eine Weile als Schüler Auguste Rodins arbeitete. Später kehrte er in seine Heimat zurück, wo er ab den frühen Zwanziger Jahren als Professor an der Tifliser Kunstakademie wirkte, zu deren Gründern er gehört hatte.

Nikoladse entwarf die Nationalflagge der Demokratischen Republik Georgien (1918 – 1921), die nach der Unabhängigkeit Georgiens von 1991 bis 2004 erneut die Flagge Georgiens wurde. 1939 trat er der Kommunistischen Partei bei.

Einen großen Teil seines Werkes machen Porträtarbeiten aus. Dazu gehört etwa das Grabmal für den georgischen Dichter Stalins.

Nikoladses Asche wurde auf dem Pantheon am Berg Mtazminda in Tiflis beigesetzt.

== Auszeichnungen ==

'''იაკობ ივანეს ძე ნიკოლაძე'''(დ. 16 მაისი/ ქართველი მოქანდაკე, ქართული რეალისტური ქანდაკების ფუძემდებელი. საქართველოს სსრ სახალხო მხატვარი ( სკკპ-ის  წევრი 1939 წლიდან.
==ბიოგრაფია==
სწავლობდა მოსკოვში, სტროგანოვის ცენტრალური სამხატვრო-სამრეწველო სასწავლებელში (1892-1894), ოდესის სამხატვრო სკოლაში (1894-1895 და 1897-1898), პარიზის ხელოვნების უმაღლეს სკოლაში (1899-1901). ნიკოლაძის პირველ მნიშვნელოვან ნაწარმოებში, რომელიც 1895 წელს შეიქმნა ("იმერელი გლეხი", თიხა, დაკარგულია), უკვე ჩანდა მოქანდაკის სწრაფვა ადამიანის შინაგანი სამყაროს გადმოცემისაკენ.

 შიო არაგვისპირელი,  ვასო აბაშიძე,  კოტე მესხი,  ტასო აბაშიძე და სხვები). ამ ნამუშევრებში ნიკოლაძე უკვე გამოჩნდა როგორც დასრულებული, პროფესიულად საკმაოდ მაღალ დონეზე მდგარი მოქანდაკე. ნიკოლაძე 1904-1910 ისევ პარიზში ცხოვრობდა, 1906-1907 მუშაობდა  როდენის სახელოსნოში (ამ პერიოდს ასახავს ნიკოლაძის მოგონებათა წიგნი "ერთი წელი როდენთან"). 

აღნიშნული პერიოდის ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია: "ქარი"(ქვა, 1905), "ჩრდილოეთის ასული" (მარმარილო, 1906); "მოცეკვავე" (ბრინჯაო, 1906), "სალომე" (მარმარილო, 1906 - ყველა საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი, თბილისი). როდენთან მუშაობამ გარკვეული კვალი დაამჩნია ამ ნამუშევრებს (მასალის ზედაპირის ზედმიწევნით დამუშავება, კრიალა და მქრქალი ზედაპირის ერთმანეთთან დაპირისპირება, ფორმების დანაწევრება). ნიკოლაძის პლასტიკა მატერიალურია, კომპოზიცია - ლაკონიური. ნიკოლაძის შემოქმედებას ახასიათებს სტატიკურობა, კამერულობა, ცხოველხატულობა, პოეტურობა; მოგვიანებით - შეკრული ფორმა, ჩაკეტილი კომპოზიცია. მოქანდაკე დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა განათებას. მისთვის შუქი მოდელირების არსებითი საშუალება იყო. მისი ნამუშევრები სავსეა შინაგანი დინამიკით; პორტრეტები გამოირჩევა ღრმა ფსიქოლოგიზმით. ნიკოლაძის დიდი მონუმენტური ნამუშევარი იყო  ი. ჭავჭავაძის საფლავის ძეგლი "მწუხარე საქართველო" (შეუკვეთეს 1908 პარიზში, იქვე შექმნა და ჩამოასხა ქალის მთლიანი ფიგურა, დაიდგა 1913  მთაწმინდის პანთეონში). ამის შემდეგ ნიკოლაძემ თუმცა რამდენიმე საფლავის ძეგლი და მთლიანი ფიგურა შექმნა, მაგრამ იგი მაინც ძირითადად პორტრეტისტი იყო. 

საბჭოთა პერიოდში ნიკოლაძის შემოქმედება მრავალფეროვანი გახდა. 1925 შექმნა ლენინის პორტრეტი, რომელიც 1926 წელს მარმარილოში გამოკვეთა (საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი); 1927 - ლენინის მეორე პორტრეტი  (თაბაშირი),  20-იან წლებში - რევოლუციონერთა პორტრეტები ("ა. წულუკუძე", ქვა, 1921; "როზა ლუქსემბურგი", ქვა 1922, დაკარგულია; მარქსის ბიუსტი, ქვა, 1924, და სხვა). 