{{Infobox Biografie
  |jméno=Joseph Frank
  |příjmení=Keaton Jr.
  |obrázek=Busterkeaton.jpg
  |bublina=
  |popisek=
  |datum_narození=4. října
  |rok_narození=1895
  |místo_narození= Piqua, Kansas
  |datum_úmrtí=1. února
  |rok_úmrtí=1966
  |místo_úmrtí=Woodland Hills, Kalifornie
}}
'''Buster Keaton''', vlastním jménem '''Joseph Frank Keaton Jr.''', známý také jako '''Frigo''' (4. října Piqua, USA – americký scénárista a režisér. Charakterictickým znakem jeho komiky byl strnulý, kamenný výraz tváře, za který si vysloužil přezdívku „The Great Stone Face“ (Kamenná tvář).

Keatonovy filmy zůstávají zajímavé i v dnešní době. Proslavil se kaskadérskými výkony. Úctívají ho dnešní filmový tvůrci, patří mezi ně především Chuck Jones, Woody Allen, Wes Craven, Jakci Chan a Steven Spielberg.

== Filmografie ==
'''Our Hospitality (1923)''' , '''Sherlock, Jr. (1924)''', '''Seven Chances (1925)'''

== Externí odkazy ==
* [http://www.busterkeaton.com/ The International Buster Keaton Society]
* [http://www.imdb.com/name/nm0000036/ Buster Keaton na IMDb]

thumb|Buster Keaton en zijn gezin in 1922
'''Joseph Francis "Buster" Keaton''' (Kansas), Woodland Hills (California), Amerikaanse regisseur van stomme films. Zijn handelsmerk was ''physical comedy'' met een stoïcijnse uitdrukking op zijn gezicht, wat hem de bijnaam "The Great Stone Face" ("het Grote Stenen Gezicht") opleverde. Zijn vernieuwende invloeden als regisseur droegen veel bij tot de ontwikkeling van de filmkunsten.

In 2002 vroeg ''Sight and Sound'', het driemaandelijks schrijvers en regisseurs om de volgens hun tien beste films op te noemen. Vier van Keatons films werden vernoemd: ''Our Hospitality'', ''Sherlock, Jr.'', ''The Navigator'' en ''The General''. ''The General'' eindigde uiteindelijk op de vijftiende plaats in de recensentenpoll.

==Opgegroeid in de vaudeville==
Keaton werd geboren in de wereld van de vaudeville, een soort luchtig theater en de voorloper van het moderne cabaret. Zijn vader, Joseph Hallie Keaton, en de bekende goochelaar Kansas, omdat daar de weeën van zijn moeder, Myra Edith Cutler, begonnen. Het pension waar hij ter wereld werd gebracht werd later vernield door een tornado. Er is een gedenkplaat aangebracht en vlakbij is een klein Keaton-museum. Het dorpje Piqua is zo klein dat de jaarlijkse Buster Keaton-viering in het naburige Iola wordt gehouden.

Keaton kreeg zijn bijnaam "Buster" van Houdini, die zijn peetvader was. Houdini gaf hem deze bijnaam nadat Keaton op de leeftijd van zes maanden van een trap viel zonder veel gevolgen. Indertijd betekende ''buster'' een ''tuimeling''. Pas sinds Keatons successen werd het een voornaam, bijvoorbeeld voor het stripfiguurtje Buster Brown.

Toen Keaton drie jaar oud was, speelde hij mee in een show met zijn ouders onder de naam ''The Three Keatons''; de show ging over hoe je een kind moet opvoeden. Myra speelde saxofoon en Joe en Buster acteerden. Buster moest ongehoorzaam zijn, waarop Joe hem tegen het decor of zelfs in het publiek gooide. De act werd versterkt naarmate Buster leerde om goed te landen. Hij liep zelden verwondingen of blauwe plekken op. Niettemin werden zijn ouders beschuldigd van kindermishandeling. Decennia later verklaarde Buster dat hij nooit werd mishandeld door zijn vader en dat de tuimelingen en ''physical comedy'' slechts een kwestie van techniek waren. In feite vond Buster het zo leuk, dat hij begon te lachen als zijn vader hem gooide. Toen duidelijk werd dat dat niet op veel opvolging kon rekenen in het publiek, leerde Buster zichzelf zijn kenmerkende onverstoorde blik aan.

De show ging in tegen wetten die kinderen niet toelieten om mee te spelen in vaudevilleshows. Ondanks dat en een desastreuze tournee van de English Music Halls werd Buster de rijzende ster in het theater, zozeer dat Buster ook alle aandacht kreeg toen zijn broers en zusjes door Myra en Joe werden geïntroduceerd in de vaudeville.

Op de leeftijd van 21 jaar verliet Buster samen met zijn moeder zijn vader in Los Angeles, omdat de drankzucht van vader Joe de reputatie van de familie aantastte. Myra keerde terug naar het zomerhuis in New York en stapte van de vaudeville in de wereld van de film.

==De stomme film==
In februari 1917 ontmoette Keaton Roscoe "Fatty" Arbuckle in de Talmadge-studio's in New York City, waar Arbuckle een contract had met Joseph M. Schenck. Hij werd aangenomen als acteur en "gag-man". Later beweerde Keaton dat hij al gauw opklom tot Arbuckles tweede regisseur en directeur van de "gag-afdeling". Keaton en Arbuckle werden goede vrienden en bleven dat, ook nadat Arbuckle werd betrokken in een schandaal dat hem zijn carrière en gezinsleven kostte.

Na Keatons succesvolle samenwerking met Arbuckle gaf Schenck hem een eigen productiestudio, "The Keaton Studio". Hij maakte een reeks ''two-reel comedies'' (komische films met de duur van twee filmrollen), waaronder ''One Week'' (1920), ''Cops'' (1922), ''The Electric House'' (1922) en ''The Playhouse'' (1921). Met het succes van deze kortfilms kon hij langere films gaan maken. Met deze films van normale duur werd Keaton een van de bekendste komieken ter wereld. Hij was toen de op twee na populairste komiek in Amerika, na Charlie Chaplin en Harold Lloyd.

Keaton maakte gebruik van bewerkings- en omlijstingstechnieken die zijn tijd ver vooruit waren. Zijn stijl is tijdloos, in tegenstelling tot andere komieken uit de tijd van de stomme film, die nu duidelijk verouderd lijken.

Zijn meest bijblijvende films zijn ''Our Hospitality'' (1923), ''The Navigator'' (1924), ''Steamboat Bill Jr.'' (1928) en ''The General'' (1927). Laatstgenoemde film, die zich afspeelt tijdens de treinen. Helaas leverden vele van zijn meest toegejuichte films niet veel geld op aan de kassa, omdat het publiek Keaton niet zag als een ambitieuze filmartiest.

Bovendien fascineerde de technische kant van het filmmaken hem en hij was vooruitstrevend genoeg om geluidsfilms te produceren toen deze gemaakt konden worden en populair werden. Het feit dat hij een goede stem én jaren theaterervaring had, maakten dat hij zich gemakkelijker kon aanpassen aan de evolutie van de film dan bijvoorbeeld Charlie Chaplins zwijgende "Tramp"-karakter (de bekende zwerver met zwarte bolhoed), waarvan Chaplin dacht dat hij nooit het ontstaan van de geluidsfilm zou overleven.

==Huwelijken==
In 1921 huwt Buster Keaton met Natalie Talmadge, een schoondochter van Keatons baas, Joe Schenck, en zus van de actrice Norma Talmadge. Na de geboorte van hun tweede zoon verslechterde de relatie. Volgens Keatons autobiografie liet Natalie hem niet meer toe in de slaapkamer te komen en huurde ze detectives in om te achterhalen wie hij buiten haar weten om zoal ontmoette. In 1932 scheidden Keaton en Talmadge. Zij nam zijn fortuin met haar mee en weigerde elk contact tussen Keaton en zijn zonen. Ongeveer een tiental jaren later kreeg hij hen weer te zien.

Een jaar na zijn eerste echtscheiding, in 1933, werd Mae Scriven zijn nieuwe echtgenote. Zij was een verpleegster die hem had verzorgd nadat hij zijn heil had gezocht in de drank - een periode waarvan hij zich later niets meer herinnerde. Toen ze scheidden in 1936, nam ze de helft van zijn bezittingen mee: de helft van elke bestekset, de helft van het meubilair, de helft van zijn boeken en zelfs Keatons favoriete sint-bernardshond, Elmer.

In 1940 trouwde Keaton met Eleanor Norris, een 23 jaar jongere dame. Zij redde zijn leven en zijn carrière. Alle vrienden waren tegen het huwelijk, maar het hield stand tot aan Keatons dood in 1966. Tussen 1947 en 1954 traden Keaton en Norris regelmatig op in het ''Cirque Medrano'' in Parijs in een erg populaire act met z'n tweeën.

==De geluidsfilm en de televisie==
Keatons filmstudio werd in 1928 opgekocht door MGM (jaren 30 teruggetrokken; hij schreef gags voor verschillende MGM-films, vooral voor films van The Marx Brothers - ook voor ''A Night at the Opera'' (1935) en ''At the Circus'' (1939) — en voor films van Red Skelton.