'''Ernst Albrecht von Eberstein''' (* Neuhaus bei Dreißigjährigen Krieges und kämpfte als solcher für wechselnde Parteien. Unter dem Namen „Der Wohlverdiente“ war er Mitglied der Fruchtbringenden Gesellschaft.

== Leben ==
=== Herkunft, Jugend ===
Ernst Albrecht von Eberstein entstammte einer fränkischen Familie, deren Stammburg Eberstein in der Rhön lag. Bereits im Alter von elf Jahren wurde er der Obhut seines Onkels mütterlicherseits übergeben, der als Generalleutnant im Dienste der Generalstaaten stand und seinen Neffen mit sich in die Niederlande nahm. Im Gefolge seines Onkels unternahm Eberstein ausgedehnte Reisen und wurde im November 1620 Augenzeuge der Schlacht am Weißen Berg. Anschließend diente er bei den Grafen von Mansfeld und Stolberg als Page.

=== Militärische Karriere im Dreißigjährigen Krieg ===
Ab 1623 nahm Eberstein am Dreißigjährigen Krieg teil, zunächst unter Tilly, dann ab 1625 in schwedischen Diensten. Spätestens ab 1630 war er Kammerherr Herzog Wilhelms von Sachsen-Weimar. 1632 trat er im Rang eines Majors in die Armee Landgrafen Wilhelm IV. von Hessen-Kassel ein und kämpfte gegen kaiserliche und spanische Truppen. 1635 wurde er nach dem Prager Frieden von seinem Landesherrn, dem sächsischen Kurfürsten Wilhelm IV. abberufen, trat jedoch nur ein Jahr später wieder in hessische Dienste und kämpfte ab 1637 unter dem schwedischen Feldmarschall Feldmarschall.

=== Dänischer Feldmarschall, Leben auf seinen Gütern ===
Nach dem Westfälischen Frieden zog sich Eberstein zunächst auf seine Güter Hans von Schack in der Schlacht bei Nyborg im November 1659 vernichtend schlug. Ab 1665 zog er sich als kursächsischer Feldmarschall und Geheimer- und Kriegsrat erneut auf seine Güter zurück. Nach seinem Tod im Jahr 1676 wurde Ernst Albrecht von Eberstein in der Kirche von Gehofen begraben.

== Privates Leben ==
1633 heiratete Eberstein in Rothwesten bei Kassel Anna Maria von Calenberg, die 1637 im Feldlager vor Torgau starb. Am 6. Mai 1638 heiratete er in der Festung Minden Ottilie Elisabeth von Ditfurth (* 19. November 1618; † 25. Juli 1675 in Neuhaus).

'''Ernest Albrecht von Eberstein''' (ur. feldmarszałek w wojsku duńskim i saskim.

Był dwukrotnie żonaty, najpierw z Elizabeth Boren, a 6 maja 1638 poślubił w Neuhaus, Ottilie Elisabeth von Ditfurth (1618-1675).

Graf Ernst Albrecht von Eberstein uchodził za błyskotliwego taktyka, który sztuki wojennej uczył się podczas wojny trzydziestoletniej. 

==Początki kariery wojskowej==
Kariera Ernsta Albrechta rozpoczęła się już w wieku 11 lat, gdy towarzyszył on swemu wujowi, podpułkownikowi von Lauterbach. Początkowo jego wuj był gubernatorem Holandii, a potem slużył w Czechach. Jako sojusznik Fryderyka V, von Lauterbach brał udział w bitwie pod Białą Górą, a następnie służył pod wodzą hrabiego Mansfelda.

W roku Tilly'ego. Później wstąpił do armii szwedzkiej, w której jako kapral walczył przeciwko Polsce przez pięć lat. W roku 1630 służył w zakresie dyplomacji księciu Wilhelmowi von Sachsen-Weimar. Potem w służbie u hrabiego Wilhelma von Hessen-Kassel doszedł do rangi majora.

==Oficer w wojnie trzydziestoletniej==
Podczas słynnej bitwy pod Lützen von Eberstein dowodził na prawym skrzydle armii szwedzkiej. W roku 1634 został podpułkownikiem i stanął na czele regimentu. Później von Hessen-Kassel postawił go na czele wszystkich swoich regimentów i nadał mu rangę pułkownika.

W listopadzie kawalerii, dołączył pod Frankenhausen do szwedzkiego feldmarszałka Banera, pomagając mu w oblężeniu Banera, by wycofał się do Szczecina, von Eberstein prowadził działania osłonowe. Dzięki jego talentom odwrót udał się i armia szwedzka zdołała się uratować.
W początku roku bitwie pod Chemnitz. Kontynuując walkę w Turyngii pobił będących w służbie cesarskiej Chorwatów, których potem ścigał do Hesji-Kassel. Od czerwca do września 1641 wspomagał blokadę twierdzy Wolfenbüttel.

Uzyskawszy rangę generała majora, wraz z generałem Gürbriantem wziął 4 regimenty i 1600 ludzi by wesprzeć operacje szwedzkich sił pod feldmarszałkiem Torstenssonem w roku Bawarii. Pobici trzykrotnie, zostali zmuszeni do odwrotu. Na rozkaz hrabiny Amalii Elżbiety wrócili w połowie roku 1643 i po przekroczeniu Renu przystąpili do oblężenia Duren oraz zbierania kontrybucji w Akwizgranie i okolicach. Wkrótce na skutek swoich starań Ernst Albrecht uzyskał zwolnienie od służby w wojskach hrabiny.
 
Osiem miesięcy później wstąpił do służby w armii władcy Hesji-Darmstadt Grzegorza II jako komendant twierdzy Giefen. Dnia 7 lutego 1646 awansował na generała lejtnanta obejmując dowództwo nad wszystkimi wojskami w Giefen i okolicy. W 1648 został mianowany feldmarszałkiem lejtnantem. Po zawarciu pokoju wrócił do domu.