{{Infobox Chinese namen
|afbeelding=
|onderschrift=
|TChinees=公羊傳
|VChinees=公羊传
|Pinyin=Gōngyángzhuán
|WGiles=Kung-yang chuan
|Kantonees=Kóng Yěung Chuun
|Anders=
}}
Het '''Commentaar van Gongyang''' (''Gongyang zhuan'') is een commentaar op de Confucianistische Klassieken worden gerekend. De drie commentaren zijn voortgekomen uit drie verschillende richtingen, die elk op eigen wijze de Lente- en Herfst Annalen interpreteerden. De traditie van Gonyang was vermoedelijk afkomstig uit de staat Qi en was gedurende de westelijke Han-dynastie het belangrijkste commentaar. Zo liet Dong Zhongshu (董仲舒, 179-104 v.Chr.), wetenschapper en rechter zich bij zijn beoordelingen vaak leiden door dit werk. 

==Ontstaan==
De ''Gongyangzhuan'' werd traditioneel toegeschreven aan Jing (157-141 v.Chr.). Zo kon het commentaar, net als de ''Guliangzhuan'' in verband worden gebracht met de ''nieuwe teksten'' (jinwen), dat wil zeggen teksten die stammen uit de pre-Qin-tijd, maar pas gedurende de Strijdende Staten. Het commentaar werd in de 2e eeuw door He Xiu (何休, 129-182) tot één geheel versmolten met de ''Lente- en Herfst Annalen''. Zijn werk vormt de basis voor de huidige versie.

==Inhoud==
Net als de ''Guliangzhuan'' is ook de ''Gongyangzhuan'' geschreven in de vorm van een catechismus: door middel van vragen en antwoorden wordt commentaar geleverd op de gebeurtenissen die in de ''Lente- en Herfst Annalen'' zijn beschreven. Door te letten op de woordkeuze werd zo  duidelijk gemaakt met welke gebeurtenissen Confucius zou hebben ingestemd en welke door hem werden afgewezen. (''baobian'' 褒貶, letterlijk: ''prijzen en afkeuren''). Men probeerde zo de diepere zin van de woordkeuze te verklaren.

==Vertaling==
* Malmqvist, Göran, 'Studies on the Gongyang and Guliang commentaries' in: ''Bulletin of the Museum of Far Eastern Antiquities'', 43 (1971), pp. 67-222; 47 (1975) pp. 19-69 en 49 (1977) pp. 33-215.
:Vertaling van grote delen van beide commentaren.

'''《公羊傳》'''，據說作者是戰國春秋》。“春秋三傳”之一。

==內容==
《公羊傳》的思想直承《春秋》，側重於從《春秋》尊王思想延伸而成的「大一統」、「撥亂反正」觀點。西漢初年，為了取得正統的地位，儒生必須以聖賢之言為依歸，以尊王為主體的春秋公羊思想，成為朝野的依據。而公羊學派在公羊學被立為學官之後，更是大大的擴張了勢力。後來董仲舒著《春秋繁露》，好言“天人感應”與“陰陽災異”，由是“讖緯”之學大興，漢朝知識份子籠罩在迷信與神秘的氛圍之下。東漢以降，越來越多人對讖緯之學進行批判與抨擊，而被董仲舒拿來附會的公羊學，雖然因為天人感應的學說開啟新局，但也自此逐漸走向沒落的路。清代考據學興盛，學者們陸續對公羊傳進行研究，為公羊學派思想的再興提供了新契機。公羊學的再興，實在是因應政治或時代的巨變所產生追本溯源的反思。

==評論==
鄭玄在《六藝論》中有所批評：「左氏善於禮，公羊善於讖，穀梁善於經。」

春秋榖梁經傳集解序〉中評論《春秋》三傳的特色說：“《左氏》艷而富，其失也巫。《穀梁》清而婉，其失也短。《公羊》辯而裁，其失也俗。”《公羊傳》的成就在於發揮《春秋》的褒貶，從而找出“微言大義”和“非常異義可怪之論”(皆東漢何休語)。

==流派==
何邵公最為出名。《鹽鐵論》編纂者桓寬亦為公羊家。

何邵公曾被立為官學。

唐代的經學日趨式微，研習公羊者為少數。