'''Daosheng''' (chan.

== Życie ==

Był wybitnie utalentowanym człowiekiem. Zanim zaczął praktykować buddyzm już był mocno związany z chińskimi ideami, zwłaszcza daoizmem i jego głównymi przedstawicielami - Laozi i Zhuangzi, a zanim został buddyjskim mnichem, był już znanym nauczycielem. Jego pierwszym buddyjskim nauczycielem był Fatai (zm. 378 r.).

W Sanghadewą, wybitnym sarwastiwadinem, u którego studiował Abhidharmę. Odrzucił zarówno wcześniejszy kult Maitreji jak i Amitabhy; nie wierzył w słowa i obrazy. A jednak w pełni aprobował sutry buddyjskie, co objaśnił tymi słowami ''Budda nie kłamie, dlatego nie kłamał, kiedy pozostawił lekarstwo pism zamiast siebie''.<ref>''Zen Buddhism: A History. India and China''. Heinrich Dumoulin. Str. 74</ref>

W latach Kumaradżiwy (śūnyavādy pod kierownictwem głównego wówczas propagatora madhjamiki, którym był Kumaradżiwa.

W 408 r. Daosheng powraca nieczekiwanie na górę Lu i w następnym roku udaje się do Jiankang. Nagłe opuszczenie Changanu mogło być związane z napięciami w mnisich społecznościach stolicy.

W sutry Nirvany, która w pełni potwierdziła nauki Daoshenga; doczekał przywrócenia mu dobrego imienia, chociaż dysputy związane z jego ideami trwały w Chinach nawet po jego śmierci.

Pewnego dnia w 434 r. po wygłoszeniu przez niego nauk, gdy już wstawał aby wyjść, nagle rzucił swój kij, usiadł w pozycji medytacyjnej i zmarł.<ref>''The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion''. Str. 361</ref>

== Nauki ==

'''Tao Sheng''' (道生 Chinese Buddhist scholar. Born in Peng-cheng, he studied in Jiankang under Chu Fa-t'ai, and later at Lu-shan monastery with Hui Yüan, and from 405 or 406 under Kumarajiva at Ch'ang-an, the capital of the Eastern Chin,  where he stayed for some two years perfecting his education, and became one of the foremost scholars of his time, counted among the "fifteen great disciples" of Kumarajiva.

Seng-chao reports that Tao-Sheng assisted Kumarajiva in his translation of the Lotus Sutra, Tao Sheng wrote commentaries on the Lotus Sutra, the Vimalakirti-nirdesa Sutra and the Astasahasrika-prajnaparamita Sutra (the last of which has been lost). In 408, he returned to Lu-shan, and in  409 back to  Jiankang, where remained for some twenty years, staying at the Ch'ing-yuan ssu monastery from 419. 

Tao-Sheng controversially ascribed Buddha-nature to the icchantikas, based on his reading on an incomplete version of the Mahaparinirvana Sutra, the full version of which explicitly excludes the icchantikas from the universality of the Buddha-nature. This bold doctrine led to the expulsion of Tao-Sheng from the Buddhist community in 428 or 429, and he retreated to Lu-shan in 430.

At the arrival of the Nirvana Sutra, in the translation of  Dharmakshema, Tao-Sheng was vindicated and praised for his insight. He remained in Lu-shan, composing his commentary on the Lotus Sutra in 432, until his death in 434