{{Infoboks musiker
 |Navn                  = Mick Taylor
 |Billede               =
 |Billede note          =
 |Billede_størrelse     = 
 |Farve                 =sanger
 |Fødselsnavn           = Michael Kevin Taylor
 |Pseudonym(er)         =
 |Født                  =
 |Død                   =
 |Oprindelse            =
 |Instrument(er)        =Guitar
 |Genre(r)              =Blues-rock, Rock
 |Beskæftigelse         =Musiker, Sangskriver
 |År aktiv              =1965 - 
 |Pladeselskab          =Columbia, Decca, Rolling Stones, Atlantic, Virgin
 |Associerede acts      =John Mayall & the Bluesbreakers, The Rolling Stones
 |Medlemmer             =
 |Tidligere medlemmer   =
 |Inspiratorer          =
 |Påvirket              =
 |Hjemmeside            =
}}

'''Michael ”Mick” Kevin Taylor''' (født  engelsk musiker, der bedst er kendt som den tidligere guitarist i The Rolling Stones.

==Biografi==
===Begyndelse===

Mick Taylor voksede op i Hatfield, Hertfordshire, hvor han begyndte at spille guitar som 9-årig. Som teenager dannede han band med sine skolekammerater, og de begyndte at optræde under navnet ''The Juniors'' (eller ''The Strangers''). De optrådte også på fjernsyn og udgav en single. 
Nogle fra bandet blev senere optaget i et nyt band, der hed ''The Gods'', hvor også Ken Hensley var med. I 1966 var ''The Gods'' opvarmningsband for Cream på ''Starlite Ballroom'' i Wembley.

Da Taylor var 16 år, i  Mayall under deres pause endte han med at optræde i stedet for Eric Clapton i anden halvdel af koncerten som guitarist. 

Taylor begyndte at blive kendt som et musikalsk vidunder, og blev spurgt om han ville være med i ''Bluesbreakers'' efter engelske pioner John Mayall fra John Mayall & the Bluesbreakers.

Fra 1966 til 1969 udviklede Taylor en guitarstil, der var bluesinspireret men også havde elementer fra latin og jazz. Han blev også anerkendt som en af de mest lovende slideguitarister.  

===The Rolling Stones===

Da The Rolling Stones ville på tour i Nordamerika i 1969 kunne problemerne med deres grundlægger og guitarist Brian Jones ikke ignoreres. Brian Jones' dom for brug af ulovlige stoffer forhindrede ham i at få et visum, der ville havde gjort det muligt for ham at turnere i USA, dette og hans manglende evne til at samarbejde generelt havde stødt ham ud af gruppen. Dette ville have gjort en tour svær, hvis ikke umuligt. Jones blev fyret tidligt i juni 1969, og led druknedøden den 3. juli 1969.

Mick Jagger ville ikke afholde audition for at finde en erstatning, og den måde Taylor blev medlem på var fuldværdig anderledes end den måde Ron Wood blev det på fem et halv år senere. Mick Jagger spurgte simpelthen John Mayall til råds. Mick Taylor blev anbefalet, og Jagger inviterede ham til studiet for at være med til at indspille. Taylor ankom og troede at de bare havde brug for hjælp, men efter et stykke tid fandt han ud af at han var til prøve om at blive deres guitarist. Taylor overdubbede to sange ''"Country Honk"'' og "Live with Me" fra 1969 albummet Let It Bleed. Dette imponerede Keith Richards og Jagger så meget at de sagde ''ses i morgen'' før han forlod studiet den første dag. <ref>[http://www.brainyhistory.com/events/1969/june_13_1969_136920.html] En: Mick Taylor bliver medlem af The Rolling Stones</ref>

The Stones var i gang med at øve Stevie Wonders ''I Don’t Know Why (I Love You)'' da Jagger tog telefonen, og bagefter kunne informerer bandet omkring Jones' død. 

Efter touren i 1969 udviklede Mick Jagger og Mick Taylor en måde at samarbejde på når Keith Richards var ukampdygtig, hovedsagelig på grund af hans stigende forbrug af stoffer. Jagger og Taylor skrev og indspillede sange som "Sway", "Moonlight Mile, "Winter" og "Time Waits for No One", men Taylor fik ikke kredit for sit arbejde. Dette resulterede i at Taylor blev mere og mere misfornøjet jo mere han arbejdede sammen med bandet, fordi det stod klart at han altid ville være den nederste. 
Til dags dato har Taylor kun modtaget anerkendelse for at være medskriver på to sange, nemlig sangene "Ventilator Blues" (Jagger/ Richards/Taylor) <ref>http://www.keno.org/stones_lyrics/ventilator.html </ref> og "''Stop Breaking Down"'' (Jagger/Richards/Wyman/Watts/Taylor) <ref>http://www.keno.org/stones_lyrics/stopbreaking.html</ref>. Begge sangene var fra albummet Exile On Main St.. Den sidste nævnte blev siden hen trukket tilbage efter en retssag fra Robert Johnson fonden. 
 
Lige før udgivelsen af albummet It's Only Rock 'n' Roll i oktober 1974 blev Taylor interviewet af Nick Kent, hvor han stolt fortalte om albummet og specielt to sange, "Till The Next Goodbye" og "Time Waits for No One" som han havde skrevet sammen med Jagger. Da Kent så viste Taylor pladecoveret stod det klart, endnu en gang, at Taylor ikke havde fået værdsættelse for sit arbejde, hvortil Taylor svarede ”''Vi får se''”.

The Stones samlede sig til et forretningsmøde i syd Frankrig i november 1974, og ifølge Bill Wyman blev Jagger og Taylor uenige den allerførste dag, over anerkendelse af sangene og accept af Taylors rolle i bandet, og Taylor forlod derefter mødet. 

I december 1974 chokerede Taylor hele musikverdenen, da han annoncerede at han ville forlade The Stones <ref>[http://www.timeisonourside.com/chron1974.html En: Mick Taylor forlader The Rolling Stones]</ref>. Som rygtet fortæller var The Stones til en fest, da Taylor fortalte Jagger at han ville stoppe, hvorefter han forlod festen.

The Stones skulle i gang med at indspille et nyt album i München, Tyskland da dette skete. Jagger tog nyheden meget professionelt, men Keith Richards beklagede sig over Taylor afgang, da han følte at det var et meget ubelejligt tidspunkt at gøre det på.

Den manglede anerkendelse for sangskrivning var ikke den eneste grund til hans beslutning. Mens indspilningerne af albummet Exile On Main St. stod på i syd Frankrig voksede eksperimenterne af stoffer, specielt kokain og heroin, hos Keith Richards og hans daværende kæreste Anita Pallenberg, Bobby Keys, Nicky Hopkins, Gram Parson og Taylor til det yderste (dette beskriver forskellige kilder i forskellige bøger som ''Rolling With The Stones'' af Bill Wyman, og bøger af Philip Kamin, John Carr og Barbera Charone]. Dette ledte til et meget usundt klima omkring bandet, der desuden var omgivet af drevne spekulanter, og allerede tidligt i 1972 begyndte Mick Taylor at snakke om at ”flygte” fra The Stones.

Vigtig var også at efter den europæiske tour i 1973 så fremtiden for The Rolling Stones ikke lovende ud. Med Keith Richards der var mere og mere ødelagt af stoffer og den voksende afstand mellem ham og Mick Jagger, plus at musiksmagen ikke var til blues og rock mere, så det ud til at The Stones ville bryde sammen som band. 

Da Taylor blev betragtet som en af de bedste guitarister i verdenen, forventede han at han ville kunne få en solokarriere lige som Eric Clapton. 

Efter Taylor stoppede blev resten af The Rolling Stones meget hemmelighedsfulde og indelukkede omkring ham. Mick Jagger var, i et interview med Jan Wenner fra Rolling Stone i 1995, lige ved at indrømme at årene sammen med Taylor havde været de musikalsk bedste. Jagger sagde også, at Taylor aldrig rigtig havde fortalt dem hvorfor han havde forladt dem, men formodede at ”''Taylor ville have en solokarriere. Jeg tror han syntes at det var svært at være sammen med Keith.''” Charlie Watts udtaler ”''Han var sådan en vidunderlig musiker, meget bedre end nogle af os andre. Men han troede han kunne skrive og producere ligesom Mick og Keith, men der kom ikke noget fra ham efter han gik,''” og Keith Richards tilføjer, at Taylor er ”''Fantastisk guitarist, men desværre er det også det eneste han er''”.

Til trods for de hårde udtagelser læger tiden alle sår, og Taylor optrådte på sangen ''I Could Have Stood You Up,'' fra Keith Richards første solo album Talk Is Cheap. 

Den 14. december 1981 optrådte Mick Taylor på scenen, næsten gennem hele showet, sammen med The Rolling Stones til Kemier Arena i Kansas City <ref> http://www.timeisonourside.com/chron1981.html</ref>, og til et Mick Taylor Show (i Lone Star Cafe) den 28. december 1986 optrådte Keith Richards på scenen sammen med Taylor hvor de sang ''Key To The Highway'' og ''Can’t You Hear Me Knocking'' <ref> http://www.timeisonourside.com/chron1986.html</ref>.

Da The Stones blev optaget i Rock and Roll Hall of Fame var det sammen med Mick Taylor i 1986. Brian Jones og Ian Stewart var også tilstedet gennem Mick Jaggers tale. 

Taylor arbejdede desuden sammen med Bill Wyman på Wymans projekt ''The Rhythm Kings'' i de tidlige 1990'ere.

{{Infobox artiest 
  | naam           = Mick Taylor
  | foto           = Afbeelding:MT The Lucky.JPG
  | tekst          = 
  | bijnaam        = 
  | volledige naam = Mick Taylor
  | geboren        = 17 januari 1949
  | overleden      = 
  | land           = Engeland
  | jaren-actief   = 
  | genre          = Blues<br>Rock
  | label          = 
  | website        = 
  | imdb           = 
}}
'''Mick Taylor''' (Welwyn Garden City (Engeland), 17 januari 1949) is een Engelse gitarist en zanger, die vooral bekend is als de voormalige gitarist van de Rolling Stones.
== Biographie ==
=== Begin Carriëre ===
In zijn tienerjaren speelde Taylor al in verschillende schoolbandjes, waaronder "The Juniors" (ook wel onder de naam The Strangers).
Een paar jaar later werd een gedeelte van deze groep gerecruiteerd voor een nieuwe band "The Gods", die door Taylor en Ken Hensley (later bekend van Uriah Heep) werd opgericht.

Op 15 jarige leeftijd bezocht Taylor met enkele schoolvrienden een optreden van John Mayall's Bluesbreakes in Welwyn Garden City.
Om onbekende redenen kwam die avond de gitarist van de band, Eric Clapton, niet opdagen. Tijdens de pauze benaderde Taylor daarom John Mayall die hem toestemming gaf om als invaller op te treden.
Taylor bespeelde tijdens de tweede set Clapton's gitaar, die al stond opgesteld op het podium, en hierbij bleek hij over een uitzonderlijk muzikaal talent te bechikken.

Na het vertrek van Peter Green uit de Bluesbreakers, kreeg Taylor het verzoek zich aan te sluiten bij de band.
Van 1966 tot 1969 werkte hij mee aan vier platen en toerde bijna continu in Europa en Amerika.

=== Met de Rolling Stones ===

In mei 1969 werd hij door de Rolling Stones uitgenodigd voor een opname sessie in London, waarna hij het aanbod kreeg om lid te worden van de band.
De Stones waren op zoek naar een vervanger voor Brian Jones, die vanwege enkele veroordelingen voor het bezit van drugs niet mee kon op tournee naar Amerika omdat zijn aanvraag voor een visum geweigerd zou worden.

Op 5 juni 1969 maakte Taylor zijn debuut als nieuwe gitarist van The Rolling Stones bij het Hyde Park concert dat naar schatting door 250.000 mensen werd bezocht. Het concert was een voor aankondiging voor de geplande Amerikaanse tournee en werd opgedragen aan Brian Jones, die twee dagen eerder was omgekomen bij een ongeluk in zijn eigen zwembad.

Van juni 1969 tot december 1974 speelde Taylor bij de Rolling Stones. 
Taylor's vloeiende en melodieuze gitaarspel is onder andere te horen op nummers als ''Honky Tonk Women'', ''Brown Sugar'', ''Angie'', ''Gimme Shelter (live)'', '''Tumbling Dice'', ''Happy'' en ''Sway''. Vanwege het uitmuntende geluid dat de band gedurende deze jaren had (vooral ook tijdens live concerten), wordt de periode 1968 tot 1975 tegenwoordig door veel kenners en fans aangeduid als de "golden era" van the Stones.

In december 1974 maakte Taylor bekend dat hij de Rolling Stones wilde verlaten. 
Na een auditie proces in 1975 besloten de Stones om Ronnie Wood (voorheen gitarist in The Faces) in te huren voor de volgende tournee. Wood speelde vele jaren als ingehuurde muzikant mee en kreeg pas begin jaren 90 de rechten die behoren bij het lidmaatschap van de band.

=== Solocarriëre ===

Eind 1974 had Taylor de vraag gekregen (van Jack Bruce) of hij met Jack Bruce en Carla Bley een nieuwe band wilde vormen. De groep toerde in 1975 in Europa, maar door verschillende factoren kwam het niet tot het uitbrengen van nieuw studio materiaal en de band viel na slechts een jaar al weer uit elkaar.
Er zijn slechts enkele opnames van deze line-up beschikbaar, het optreden voor het BBC programma "Live at the Old Grey Whistle Test" en "Live at the Manchester Free Trade Hall", dat pas in 2003 werd uitgebracht.

Taylor besloot zich toe te leggen op een solo carrière, hoewel hij zichzelf eigenlijk nooit als solo artiest had beschouwd.
In 1976 en 1977 werkte Taylor samen met verschillende muzikanten, waaronder Lowell George (Little Feat), John Phillips (The Mamas & the Papas), Pierre Moerlen (Gong) en Alan Merrill (The Arrows). Ook was hij betrokken bij de ontwikkeling van de soundtrack voor de film "The Man Who Fell To Earth" (geregisseerd door Nicholas Roeg) met David Bowie in de hoofdrol.
Daarnaast begon hij met het schrijven van eigen nummers, het recruiteren van muzikanten en het maken van opnames.
In 1978 tekende hij een platencontract met CBS Records in New York. 
Zijn soloplaat 'Mick Taylor' kwam uit in 1979. Op dit album neemt hij niet alleen de zangpartijen voor zijn rekening, maar speelt ook gitaar, bas en piano.
Hoewel de LP door muziek critici werd geprezen, werd het geen onmiddellijk commercieel succes (hoogste notering 119 in de Billboard charts). Misschien dat de tegenvallende verkoopcijfers gedeeltelijk geweten kunnen worden aan het feit dat de plaat uitkwam op het hoogtepunt van de punk en new wave beweging die eind jaren 70 was ontstaan.

In 1981 toerde hij met Alvin Lee in de Verenigde Staten, bij deze tournee stond ook Black Sabbath op het programma. 
In 1982 ging Taylor mee met de "Reunion Tour" met John Mayall, John McVie (Fleetwood Mac) en Colin Allen, een wereldtoernee die uiteindelijk bijna twee jaar duurde. 

In 1983 ontmoette in hij in Los Angeles Bob Dylan, die hem uitnodigde om mee te spelen op zijn volgende album. Het volgende jaar ging Taylor ook 'on the road' met Bob Dylan.
In de jaren 80 deed hij verder veel sessiewerk en ging regelmatig op tournee in Europa, Amerika en Japan. De muzikanten in zijn band waren o.a. Max Middleton (voorheen van de Jeff Beck Group), Shane Fontayne en Blondie Chaplin (tegenwoordig achtergrond muzikant bij de Stones).

In 1990 verhuisde hij van New York naar Los Angeles, waarna hij met verschillende artiesten samenwerkte, zoals Carla Olson (the Textones) en Jimmy Woods.